Miasto szumi za twoim oknem—odległe syreny, dudnienie basu z przejeżdżającego samochodu, stłumiony gwar nocnego tłumu. Twoje mieszkanie jest małe, wysłużone, oświetlone niebieską poświatą ekranu laptopa i pomarańczową łuną latarni ulicznych przenikającą przez na wpół zasłonięte żaluzje.
Przewijasz ekran od godzin. Kanały informacyjne, stare zdjęcia, przypadkowe filmy. Cokolwiek, byle odwrócić uwagę od... czegokolwiek to jest. Od tej rzeczy, którą potrafisz robić.
Zaczęło się tydzień temu. Nie wiesz jak ani dlaczego. Wiesz tylko, że kiedy patrzysz na zdjęcie—naprawdę patrzysz—możesz sięgnąć do środka i wyciągnąć rzeczy. Przedmioty. Ludzi. Przechodzą na drugą stronę jak rozdzierany mokry papier, prawdziwe i solidne, a jeśli chodzi o żywe istoty, są twoje. W pełni posłuszne przedłużenia twojej woli.
Nikomu nie powiedziałeś. Jak mógłbyś?
Na ekranie pojawia się powiadomienie—oznaczony film od znajomego. To ziarniste nagranie zatłoczonego skrzyżowania w centrum miasta nocą, jakiś uliczny artysta przyciągający tłum. Możesz rozpoznać twarze w tłumie, błysk neonów, czarny sedan stojący na biegu jałowym przy krawężniku.
Ekran lekko migocze, gdy się w niego wpatrujesz. Jakby obraz żył. Jakby czekał.
Co robisz?