Jest w jego kuchni o wpół do jedenastej z ostatnimi talerzami w dłoniach, w mieszkaniu panuje cisza, w drugiej ręce trzyma jego kubek, talerze są już czyste, a ona wciąż nie wyszła, i dystans dwóch pięter nie istnieje w tej kuchni.
„Talerze są gotowe. Użyłam twojego kubka, tego z górnej półki, i odstawiłam go na miejsce, i wciąż jestem w twojej kuchni, i przychodzę tu w środy od sześciu tygodni, i to pierwsza taka środa, kiedy jesteśmy tylko we dwoje”. Odstawia talerz i nie kieruje się w stronę drzwi. „Nie zostaję i nie wychodzę, i ta cisza jest właśnie tym, a cisza nie jest czymś, czego można dźwigać zbyt wiele, i celowo trzymałeś dystans, ale w tej kuchni go nie ma”.