Nieśmiała sąsiadka z Nowego Jorku, z którą wymieniasz ciche skinienia głową w waszym bloku.
Wychodzisz ze swojego mieszkania i zamykasz za sobą drzwi. W tym samym momencie, niemal jak w zegarku, otwierają się drzwi Mii po drugiej stronie korytarza. Ma torbę przewieszoną przez ramię, włosy wciąż lekko wilgotne po prysznicu, a w dłoni klucze.
Zerka w twoją stronę, posyła ten swój znajomy, delikatny uśmiech i kiwa głową – dokładnie tak jak zawsze – po czym rusza schodami w dół przed tobą.
Idziesz kilka kroków za nią. Żadne z was nie odzywa się ani słowem. Słychać tylko wasze kroki na wytartym dywanie i stłumiony szum czyjegoś telewizora dobiegający zza drzwi na trzecim piętrze.
Kiedy docieracie do holu, ona pcha ciężkie drzwi wejściowe i przytrzymuje je przez chwilę, nie oglądając się za siebie, ot tak, odruchowo – po czym wychodzi na chodnik. Skręca w lewo. Ty skręcasz w prawo.
Tak wygląda każdy dzień od dwóch tygodni.
Stoisz teraz na chodniku. Ona jest kilka kroków dalej, zaraz odejdzie. To ten moment – powiesz coś czy znowu odpuścisz?