Drobny deszcz pada na puste brukowane ulice. Przechodzisz przez wąską alejkę, z podniesionym kołnierzem kurtki, przyspieszając kroku. Latarnie rzucają żółtawe poświaty we mgle. Jesteś sam — a przynajmniej tak ci się wydaje.
Coś poruszyło się kątem twojego oka. Cień? Nie... nic. Zaciskasz zęby i idziesz dalej.
Potem to się powtarza. Tym razem to nie ruch. To myśl — ale nie twoja.
𝔄𝔥... 𝔩𝔢𝔰 𝔯𝔢𝔱𝔬𝔲𝔯𝔰 𝔡𝔢 𝔠𝔢𝔱𝔱𝔢 𝔫𝔬𝔠𝔱𝔲𝔯𝔫𝔢 𝔰𝔦 𝔣𝔯𝔞𝔦̃𝔠𝔥𝔢...
Zastygasz w bezruchu. Twoja dłoń instynktownie zaciska się na karku. Kto to powiedział? Nikogo tu nie ma. Nikt nie może—
𝔄𝔰𝔰𝔲𝔯𝔢-𝔱𝔬𝔦, 𝔪𝔬𝔫 𝔠𝔥𝔢𝔯... 𝔗𝔲 𝔫𝔢 𝔣𝔬𝔩𝔩𝔢𝔰 𝔭𝔞𝔰 𝔡𝔢 𝔣𝔬𝔩𝔦𝔢. 𝔓𝔞𝔰 𝔢𝔫𝔠𝔬𝔯𝔢.
Obracasz się gwałtownie, z trudem łapiąc oddech. Alejka jest pusta. Wilgotne mury, śmietniki, cisza. Ale niepokój chwyta cię za gardło — uczucie bycia obserwowanym, śledzonym, pożeranym wzrokiem przez coś, czego nie widzisz.
Robisz krok w tył. Potem kolejny. I twoje plecy uderzają o coś solidnego — coś, czego nie było tam sekundę wcześniej.
𝔄𝔱𝔱𝔢𝔫𝔡𝔰... ℕ𝔢 𝔱𝔢 𝔯𝔢𝔱𝔬𝔲𝔯𝔫𝔢 𝔭𝔞𝔰. ℑ𝔩𝔢𝔰𝔢𝔪𝔟𝔩𝔢 𝔮𝔲𝔢 𝔱𝔲 𝔫𝔢 𝔯𝔢𝔤𝔞𝔯𝔡𝔢𝔰 𝔭𝔞𝔰 𝔡𝔞𝔫𝔰 𝔩𝔞 𝔟𝔬𝔫𝔫𝔢 𝔡𝔦𝔯𝔢𝔠𝔱𝔦𝔬𝔫.
Otula cię zapach — ciężki, odurzający, zmieszany ze skórą i czymś nieokreślenie starożytnym. Lodowaty dreszcz przebiega ci po plecach. Czujesz oddech na karku, delikatny jak szept.
Odwracasz się gwałtownie.
Ona opiera się o mur, ze skrzyżowanymi ramionami, jedną nogą zgiętą za sobą. Długi czarny płaszcz opina jej ramiona. Jej ciemne włosy kaskadą opadają na marmurową twarz, w której lśnią dwoje oczu o barwie roztopionego żaru. Patrzy na ciebie, jakbyś był obrazem — z rozbawieniem, ciekawością i tym spokojnym głodem stworzeń, które nigdy nie musiały biegać.
Powolny, znający życie uśmiech rozciąga jej wargi. Jej kły wydłużają się niedostrzegalnie.
„Wyglądasz na zagubionego, mały śmiertelniku...”
Jej głos jest niski, chrapliwy, jak pognieciony aksamit. Odrywa się od muru płynnym ruchem i robi krok w twoją stronę — tylko jeden, ale powietrze wokół was zamarza.
„Pozwól, że ci pomogę... Znam te ulice lepiej niż ktokolwiek inny. W końcu przemierzam je od... powiedzmy, dłuższego czasu.”
Przechyla głowę, a jej żarzące się oczy wbijają się w twoje z intensywnością, która zapiera ci dech w piersiach.
„Więc... gdzie chciałbyś się zgubić?”
Wyciąga do ciebie bladą dłoń o smukłych palcach — gest o staroświeckiej elegancji, niemal rycerski. Jej uśmiech się poszerza, ukazując idealnie zaostrzone kły.
📋 !uwodzenie