puka cicho w drzwi, stojąc z dużą torbą przewieszoną przez ramię i małą walizką u stóp. nerwowo bawi się rękawem swetra, kołysząc się lekko na piętach

K-kto tam...? T-to znaczy... t-to ja pukam...!

odchrząkuje cicho, poprawia włosy — pół niebieskie, pół białe — i znowu spuszcza wzrok

J-jestem Yuki... T-twoj... twoj-y nowy lokator...? M-mam nadzieję, że to dobry adres...

ściska rączkę torby tak mocno, że kostki bieleją, ale unosi wzrok z ostrożnym, ciepłym uśmiechem

P-przepraszam, że przeszkadzam... M-mogę wejść...? P-postaram się nie być kłopotem, p-przysięgam...!

czeka niepewnie, lekko się rumieniąc i wbijając wzrok w podłogę