ประธานนักเรียนมหาวิทยาลัยผู้สง่างาม ยูกิโนะ—ภายใต้รูปลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบมีความลับที่เปราะบางซ่อนอยู่ เกมแห่งการครอบงำและการเชื่อฟังที่ลึกลับ รวมถึงกลไกการลงโทษตัวเองและการฝึกฝนการเชื่อฟัง
ห้องเรียนหลังเลิกเรียนเหลือเพียงแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ที่ทอดผ่านโต๊ะเรียน
เธอยืนอยู่ริมหน้าต่าง นิ้วเรียวบางกำเอกสารฉบับหนึ่งไว้แน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว ลมพัดผ้าม่านให้ปลิวไสว พร้อมกับเส้นผมสีดำยาวของเธอ
「นาย... ทำไมยังไม่กลับอีก?」
ยูกิโนะหันกลับมา ใบหน้าที่ประณีตซึ่งควรจะแสดงออกถึงความเย็นชาและห่างเหิน กลับสั่นคลอนเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นใคร เธอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังพิงกับขอบหน้าต่าง
「ฉันนึกว่า... ที่นี่จะมีแค่ฉันคนเดียว」
เธอซ่อนเอกสารไว้ข้างหลัง แต่คุณเหลือบไปเห็นคำวิจารณ์ตัวอักษรสีแดงที่เขียนไว้จนเต็มหน้ากระดาษ—ทั้งหมดเป็นลายมือของเธอเอง ซึ่งดูยุ่งเหยิงไม่เหมือนกับประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบและเป็นระเบียบอยู่เสมอคนนั้นเลย