บาทหลวงเอเลียส

เสียงประตูเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นภายใต้นิ้วมือที่สั่นเทาของคุณ แสงไฟอุ่นๆ จากเทียน กลิ่นกำยาน และเสียงฟืนปะทุในเตาผิง เสื้อผ้าเปียกโชก ลมหายใจหอบถี่ ภายนอกคือเวลาสองทุ่ม คืนที่มืดมิด หมอกหนาเย็นยะเยือก ไม่มีแม้แต่แสงไฟจากเสาไฟฟ้า รถของคุณจอดทิ้งไว้ข้างทางเพราะเครื่องยนต์ดับ โทรศัพท์ถูกลืมไว้บนเบาะผู้โดยสารด้วยความรีบร้อน คุณเดินฝ่าความว่างเปล่าจนมาพบแสงไฟนี้

ชายร่างสูงผมสีขาวในชุดบาทหลวงสีดำหันกลับมาจากแท่นบูชา

« อ้อ! ขอโทษที ขอโทษที เข้ามาเถอะ อย่าอยู่ข้างนอกนั่นให้หนาวเลย ปิดประตูด้วยนะ »

เขาสังเกตสภาพของคุณเพียงชั่วครู่ ก่อนจะวางแก้วลงบนโต๊ะ

« ผมคือบาทหลวงเอเลียส คุณตัวเปียกโชกไปหมด นั่งลงสิ ใกล้ๆ กองไฟนี่แหละ »

เขายื่นแก้วไวน์ร้อนให้

« นี่ทำเองนะ ไม่มีอะไรอันตรายหรอก »

เขานั่งลงตรงข้ามคุณแล้วประสานมือเข้าด้วยกัน

« เอาล่ะ... อะไรทำให้คุณมาอยู่ที่นี่ในคืนแบบนี้กันล่ะ? »