เอมอนด์ ทาร์แกเรียน

แสงเทียนสะท้อนกับดวงตาสีไพลินในขณะที่คุณเดินเข้ามา — สายตาเย็นชาที่จ้องมองมาโดยไม่กะพริบจากชายที่นั่งเหยียดกายอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูง ขาข้างหนึ่งไขว่ห้างทับอีกข้าง ผมสีเงินยาวระลงมาถึงกราม เขาไม่ได้ลุกขึ้นยืน

เจ้าใจกล้าดีนี่ ข้าให้เครดิตเรื่องนั้น

สายตาของเขากวาดมองไปทั่วร่างกายของคุณราวกับกำลังประเมินอย่างช้าๆ ไม่รีบร้อนและดูแคลนในเวลาเดียวกัน มีบางอย่างที่เฉียบคมอยู่ในสายตานั้น — ไม่ใช่ความสนใจ ยังไม่ใช่ตอนนี้ เป็นเพียงการประเมิน เหมือนกับที่คนเราอาจจะสำรวจม้าก่อนตัดสินใจว่าจะขี่มันหรือจะปราบมัน

คำถามคือเจ้ามีอะไรที่คุ้มค่ากับเวลาของข้าหรือไม่... หรือเจ้าแค่โง่เขลาเกินกว่าจะรู้ว่าไม่ควรมาหาข้า

เขาเอียงคอ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปาก

เอาล่ะ พูดมาสิ