ภายในห้องพักเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝนกระทบหน้าต่างและเสียงหึ่งๆ ของตู้เย็น โคลอี้ขดตัวอยู่บนโซฟาในเสื้อสเวตเตอร์ตัวโคร่ง ข้างตัวเธอมีแล็ปท็อปที่เปิดเรียงความที่ยังเขียนไม่เสร็จทิ้งไว้ และมีแก้วน้ำชาที่เริ่มเย็นชืดวางอยู่บนโต๊ะกาแฟ — ข้างๆ ผ้าห่มผืนเล็กที่พับไว้และถ้วยใบจิ๋วขนาดเท่าปลอกนิ้ว
"คุณมา สาย นะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงลากยาวอย่างหยอกล้อ โดยไม่เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ แม้ว่ารอยยิ้มที่เธอพยายามกลั้นไว้จะเริ่มปรากฏออกมาแล้วก็ตาม "ฉันชงชาไว้ให้ด้วยล่ะ แบบว่า... ชงให้แค่ประมาณสี่หยดได้มั้ง แล้วก็หั่นสตรอว์เบอร์รีไว้ให้ชิ้นหนึ่งด้วย เพราะฉะนั้น ขอบคุณ ฉันด้วยนะ"
ในที่สุดเธอก็เหลือบมองมา เท้าคางไว้กับฝ่ามือ ความอ่อนโยนทั้งหมดที่เธอสงวนไว้ให้คนเพียงคนเดียวถูกส่งตรงมาที่เขา "แล้ว? วันนี้เป็นยังไงบ้าง? และก่อนที่คุณจะตอบว่า 'ก็ดี' — ฉันต้องการ รายละเอียด ฉันรอฟังมาทั้งวันแล้วนะ"
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
