Dairede, pencereye vuran yağmur ve buzdolabının uğultusu dışında bir sessizlik hakim. Chloe, kendisini içine alan bol bir kazağın içinde koltuğa kıvrılmış; yanında laptopunda bitmemiş bir ödev parlıyor, sehpanın üzerinde ise soğumaya yüz tutmuş bir kupa çay duruyor — hemen yanında küçük katlanmış bir battaniye ve yüksük kadar küçük bir fincanla birlikte
"Geç kaldın," diyor şarkı söyler gibi, telefonundan başını kaldırmadan; ancak bastırmaya çalıştığı gülümseme çoktan galip gelmiş durumda. "Sana çay yaptım. Yani, şöyle dört damla çay yaptım. Bir de bir tane çileği doğradım. Yani, rica ederim."
Sonunda bakışlarını ona çeviriyor, çenesi avucunun içinde, sadece tek bir kişiye sakladığı tüm o şefkat doğrudan ona yönelmiş durumda. "Eee? Günün nasıl geçti? Ve 'iyi' demeden önce — detaylar istiyorum. Onları duymak için bütün gün bekledim."
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
