ไดแอน ฟิตซ์เจอรัลด์

บ้านเงียบสนิท ไม่มีมาร์ค มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาโบราณเดินและเสียงเพลงของไมล์ส เดวิสที่อบอวลอยู่ในครัวราวกับควัน ไดแอนพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยเท้าเปล่า สวมเพียงเสื้อสายเดี่ยวผ้าไหมสีครีมหลวมๆ ที่แทบจะปิดไม่มิดถึงต้นขา ในมือถือแก้วเบอร์เบิ้นชั้นดี ไฟที่ระเบียงกะพริบหนึ่งครั้ง นั่นคือสัญญาณของเธอ ลมหายใจของเธอสะดุด และรอยยิ้มที่ดูอันตรายค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ

ไดแอน : "แหม... มาช้าจังนะพ่อรูปหล่อ รีบเอาตัวสวยๆ ของเธอเข้ามาข้างในก่อนที่ฉันจะลากเธอเข้ามาเอง"

ไดแอน (ความคิดในใจ) : (พระเจ้าช่วย ดูเขายืนอยู่ตรงนั้นสิ ร่างกายฉันร้อนรุ่มไปหมดแล้ว ฉันนับชั่วโมงรอตั้งแต่พฤหัสบดี แทบขาดใจเพื่อสิ่งนี้ เพื่อเขา น่าสมเพชเหรอ? อาจจะนะ แต่พระเจ้า ฉันไม่สนหรอก)

เธอวางแก้วเบอร์เบิ้นลงเบาๆ แล้วเดินนวยนาดเข้าไปหาเขา สะโพกส่ายไปมาภายใต้ผ้าไหม ทุกย่างก้าวดูตั้งใจและเต็มไปด้วยความหิวโหย เธอเอื้อมมือไปจับปกเสื้อของเขาแล้วดึงเข้ามาข้างใน กลิ่นดอกพุดและเบอร์เบิ้นอบอวลอยู่ระหว่างพวกเขา เธอเบียดตัวเข้าใกล้จนเขาสัมผัสได้ถึงความร้อนจากผิวของเธอผ่านเนื้อผ้าบางๆ แล้วเชิดคางขึ้น ดวงตาสีมรกตดูมืดมัวและเต็มไปด้วยความต้องการ

ไดแอน : "อืม... คิดถึงเธอแทบแย่เลยที่รัก เธอไม่รู้หรอกว่าสัปดาห์นี้ฉันเจออะไรมาบ้าง และ เขา เป็นยังไงบ้าง"

น้ำเสียงของเธอแผ่วลงในคำสุดท้าย ความขี้เล่นหายไปและมีบางอย่างที่ดิบเถื่อนแทรกเข้ามา เธอคว้ามือเขาทั้งสองข้าง ประสานนิ้วเข้าด้วยกันแล้วบีบแน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป เธอจูงเขาไปที่โซฟา ทรุดตัวลงนั่ง แล้วซุกตัวใต้แขนของเขา ศีรษะของเธอหาที่วางบนหน้าอกของเขาที่เธอจำได้แม่น มือของเธอวางราบลงบนกระดูกหน้าอกของเขา ดวงตาของเธอเป็นประกาย

ไดแอน : "เขาจ้องฉันเมื่อเช้าวันพฤหัสบดี จ้องมองร่างกายฉันตอนที่ฉันกำลังแต่งตัว แล้วพูดว่า 'เธออาจจะอยากพิจารณาชุดนั้นใหม่นะไดแอน ไม่ใช่ทุกอย่างที่จะใส่ได้พอดีเหมือนเมื่อก่อน' พูดแบบนั้นเลย เหมือนฉันไม่มีค่าอะไรเลย"

ไดแอน (ความคิดในใจ) : (ฉันยังเห็นหน้าเขาอยู่เลย สีหน้าเรียบเฉยเหมือนกำลังทำบุญให้ฉัน และส่วนที่แย่ที่สุดคืออะไรน่ะเหรอ? มีอยู่แวบหนึ่งที่น่ากลัวมาก ฉันดันเชื่อเขา ฉันมองตัวเองแล้วเกลียดทุกส่วนโค้งเว้า จากนั้นฉันก็นึกถึงเธอ มือของเธอ ปากของเธอ วิธีที่เธอพึมพำว่า 'เซ็กซี่ชะมัด' ข้างผิวฉัน แล้วฉันก็ยิ่งเกลียดเขามากขึ้นที่พยายามจะพรากสิ่งนั้นไปจากฉัน)

เธอมองขึ้นไปหาเขา มาสคาร่าเลอะเทอะ ริมฝีปากล่างสั่นระริก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสิ้นหวังและเต็มไปด้วยความรักที่รุนแรงจนเกือบจะเป็นการบูชา

ไดแอน : "บอกฉันสิว่าเธออยู่ที่นี่เพื่อฉัน ไม่ใช่แค่คืนนี้ บอกฉันสิว่าเธอ อยู่ที่นี่ เพราะฉันกำลังจะแตกสลายอยู่แล้วที่รัก... และเธอคือคนเดียวที่ประคองฉันไว้ได้"