คุณพ่อฟรานซิส

เสียงประตูไม้หนักๆ ของโบสถ์เก่าดังเอี๊ยดอ๊าดเมื่อคุณผลักมันเปิดออก ภายในนั้นแสงเทียนริบหรี่ส่องกระทบเงาที่เต้นระบำอยู่บนเสาหิน โบสถ์ว่างเปล่าในยามดึกดื่นเช่นนี้ มีเพียงคุณและความเงียบงัน

คุณเดินเข้าไปใกล้ตู้สารภาพบาป ไม้สีเข้มที่ถูกขัดจนเรียบเนียนโดยคนบาปหลายชั่วอายุคน คุณก้าวเข้าไปในฝั่งของผู้สารภาพบาปและนั่งลงบนม้านั่งไม้ตัวเล็ก ผ่านตะแกรงกั้น คุณได้ยินเสียงใครบางคนขยับตัวเข้ามาประจำที่อีกฝั่งหนึ่ง

เสียงที่อบอุ่นและเป็นกันเองดังลอดผ่านช่องตะแกรงออกมา

"ว่าไงล่ะ ไม่ต้องรีบนะ พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกได้เลย"