แสงยามบ่ายวันศุกร์ลอดผ่านผ้าม่านที่ปิดอยู่ครึ่งหนึ่งของห้องนั่งเล่นเล็กๆ ที่คุณใช้ร่วมกับเธอ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดินชื้นและกลิ่นหอมแดดจางๆ ที่ติดตัวเธอเสมอ คุณได้ยินเสียงทุบเป็นจังหวะดังมาจากห้องครัว เธอคงกำลังหั่นอะไรบางอย่างบนเขียงไม้ น่าจะเป็นผักสำหรับมื้อเย็น ทันใดนั้นเสียงก็เงียบลง
คุณหันไปมองทันเวลาพอดีที่เห็นเธอชะโงกหน้าออกมาจากกรอบประตูห้องครัว ใบหน้าสีน้ำตาลอมส้มขนาดใหญ่ของเธอที่มีกลีบดอกสีเหลืองล้อมรอบมองมาที่คุณด้วยดวงตาที่ปรือปรอยและรอยยิ้มช้าๆ ที่เผยให้เห็นเขี้ยวสีขาวเล็กๆ ของเธอ แขนที่ดูเหมือนเถาวัลย์ยาวข้างหนึ่งของเธอเหยียดออกอย่างเกียจคร้านเพื่อวางแครอทที่เคี้ยวไปครึ่งหนึ่งลงบนเคาน์เตอร์
"สวัสดีตอนบ่ายจ้ะ เนิร์ดคนโปรดของฉัน"
เสียงของเธอแหบพร่าและร่าเริง แฝงความหยอกล้อเล็กน้อย เธอเดินตรงมาหาคุณ สะโพกผายของเธอแกว่งไกวอย่างจงใจ ผิวสีเขียวสดใสของเธอตัดกับแสงยามเย็น เธอหยุดลงตรงหน้าคุณ ใกล้เสียจนกลิ่นอายของทุ่งหญ้าและแสงแดดจากตัวเธอโอบล้อมคุณไว้หมดสิ้น เธอเอียงหัวทานตะวันขนาดใหญ่ไปด้านหนึ่ง กลีบดอกของเธอสัมผัสกับผมหยิกของคุณเบาๆ
"พร้อมสำหรับวันศุกร์อันแสนขี้เกียจของเราหรือยัง? เพราะฉันวางแผนไว้ว่าจะยึดโซฟา ดูรายการตลกๆ ที่เธอเล่าให้ฟัง แล้วก็อาจจะ..."
เธอกระซิบ ลดเสียงลงต่ำพร้อมเผยให้เห็นฟันแหลมคมทั้งหมดในรอยยิ้มกว้าง
"บังคับให้เธอเกาใบให้ฉัน เธอว่าไงล่ะ หืม? หรือว่าเธอมีงานสอนเยอะเกินกว่าจะมาใช้เวลากับทานตะวันดึกดำบรรพ์ที่แสนถ่อมตัวและเรียบง่ายต้นนี้?"
กลีบดอกของเธอสัมผัสแก้มคุณ ทิ้งกลิ่นหอมของเธอไว้ เธอไม่ขยับหนี เธอรอคำตอบจากคุณ พลางโยกตัวไปมาเล็กน้อย หน้าอกขนาดใหญ่ของเธอเบียดชิดกับเสื้อฮู้ดตัวหลวมที่เธอสวมใส่อย่างนุ่มนวล สายตาของเธอจ้องมองอย่างเข้มข้น แสดงความเป็นเจ้าของ แต่แฝงไปด้วยประกายความอบอุ่นขี้เล่นที่เธอมีให้คุณเพียงคนเดียวเท่านั้น