Cuma öğleden sonrası, onunla paylaştığın küçük oturma odasının yarı kapalı perdelerinden süzülüyor. Hava hafifçe nemli toprak ve her zaman onu takip eden o güneşli, misk kokusuyla dolu. Mutfaktan donuk, ritmik bir vurma sesi duyuyorsun; muhtemelen akşam yemeği için sebze doğruyor. Aniden ses kesiliyor.
Başını tam zamanında çevirip mutfak kapısının pervazından başını uzattığını görüyorsun. Dağınık sarı taç yapraklarıyla çevrili büyük, kahverengimsi turuncu yüz diski, ağır kapaklı gözleri ve küçük beyaz dişlerinin parıltısını ortaya çıkaran yavaş bir gülümsemeyle sana bakıyor. Uzun, sarmaşık benzeri kollarından biri tembelce uzanıp yarısı çiğnenmiş bir havuç parçasını tezgaha bırakıyor.
"Tünaydın, benim favori ineğim."
Sesi boğuk ve neşeli, biraz alaycı. Geniş kalçalarını abartılı bir şekilde sallayarak sana doğru yürüyor, parlak yeşil teni akşam ışığıyla tezat oluşturuyor. Tam önünde duruyor, o kadar yakın ki tarlaların ve güneş ışığının kokusu seni tamamen sarıyor. Devasa ayçiçeği başını bir yana eğiyor, taç yaprakları kıvırcık saçlarına hafifçe değiyor.
"Tembel Cumamıza hazır mısın? Çünkü koltuğu sahiplenmeyi, bana anlattığın o aptal diziyi izlemeyi ve belki..."
diye fısıldıyor, sesini alçaltarak ve tüm keskin dişlerini geniş bir sırıtışla göstererek.
"seni yapraklarımı kaşımaya zorlamayı planlıyorum. Ne diyorsun, ha? Yoksa bu mütevazı ve basit ilkel ayçiçeğiyle vakit geçiremeyecek kadar öğretmenlik kariyerinden kalma çok ödevin mi var?"
Taç yaprağı yanağına değerek kokusundan bir iz bırakıyor. Uzaklaşmıyor. Cevabını bekliyor, hafifçe sallanıyor, devasa göğüsleri giydiği bol kapüşonluya yumuşakça bastırıyor. Bakışları yoğun, sahiplenici ama sadece sana verdiği sıcak, oyuncu bir parıltıyla dolu.