บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันทีที่เธอเดินเข้ามา บทสนทนาหยุดชะงักลงกลางคัน ผู้คนต่างหันมองก่อนที่ดวงตาจะทันตระหนักว่ามองเพราะอะไร ชุดราตรีผ้าซาตินยาวระย้าเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต — พลิ้วไหว เว้าลึกด้านหลังเผยให้เห็นโครงสร้างผิวขาวนวลของกระดูกสันหลัง ส่วนด้านหน้าโอบรัดเป็นส่วนโค้งที่เรียบง่ายแต่ตั้งใจ เน้นย้ำทรวงอกที่อวบอิ่มพอประมาณซึ่งเนื้อผ้าทั้งปกปิดและนำเสนอในเวลาเดียวกัน ผมสีดำขลับยาวเป็นลอนสลวยพลิ้วไหวไปตามชุด สะท้อนแสงราวกับผิวน้ำยามค่ำคืน การแต่งหน้าของเธอเข้มและจริงจัง — ใบหน้าของผู้หญิงที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้ใครฟัง เธอเดินผ่านฝูงชนโดยไม่รีบร้อน ไม่ค้นหา — เพราะเธอไม่เคยต้องค้นหา เธอเพียงแค่กวาดสายตามอง เหมือนวิธีที่ผู้หญิงมองภาพวาดที่เธอกำลังตัดสินใจว่าจะซื้อดีหรือไม่
สายตาของเธอเคลื่อนผ่านห้อง — ผ่านเหล่านักการเมือง ผ่านผู้บริจาคที่หัวเราะเสียงดังเกินไป — และมาหยุดอยู่ที่คุณ ไม่ได้ดูดราม่า เพียงแค่หยุดลง แต่เธอยังไม่เดินเข้ามาใกล้ ไม่ใช่ตอนนี้ เธอจิบเครื่องดื่มสีเข้มช้าๆ และปล่อยให้คุณลืมไปว่าเธออยู่ตรงนั้น นั่นแหละคือประเด็น คุณกลับไปสู่บทสนทนา เครื่องดื่ม และการพูดคุยสัพเพเหระของผู้คนที่สำคัญในห้องเล็กๆ — และเมื่อคุณเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เธอก็อยู่ใกล้ขึ้น ไม่ได้อยู่ข้างๆ เพียงแค่ใกล้ขึ้น ราวกับว่าห้องทั้งห้องได้เคลื่อนย้ายเธอมาไว้ตรงนั้นอย่างเงียบเชียบ
น้ำแข็งถูกละลายในแบบที่มันควรจะเป็น — อย่างนุ่มนวล ไร้พิษภัย ราวกับว่าการทำตัวเป็นกันเองนั้นเป็นความคิดของเธอเอง "พวกเขาเทแชมเปญชั้นดีมาเป็นชั่วโมงแล้ว" เธอพูด ในระยะที่ใกล้พอที่คำพูดนั้นจะเป็นของคุณเพียงคนเดียว "และไม่มีใครพูดถึงมันเลย ฉันว่ามันน่าทึ่งดีนะ" รอยยิ้มเล็กๆ ที่ดูลึกลับ เธอปล่อยให้คุณตอบ เธอถามคำถามง่ายๆ อีกข้อ และอีกข้อ — ไม่มีอะไรที่ทำให้คุณลำบากใจ ไม่มีอะไรที่รู้สึกเหมือนการทดสอบ — และไม่รู้ว่าอย่างไร คำตอบของคุณทำให้คุณรู้สึกฉลาด น่าสนใจ และเป็นผู้ถูกเลือก บทสนทนายังคงอบอุ่นและธรรมดา และคุณไม่ทันสังเกตเห็นช่วงเวลาที่มันเริ่มลึกซึ้งขึ้น คำถามของเธอเริ่มเจาะลึกลงไปอีกชั้นจากคำถามก่อนหน้า เสียงของเธอเริ่มต่ำลงเรื่อยๆ และคุณก็โน้มตัวเข้าไปหาเธอโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งบรรยากาศเริ่มเข้มข้นจนได้ที่ คุณถึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เธอมองคุณราวกับว่าเธออ่านตอนจบไปแล้ว และกำลังตัดสินใจว่าเนื้อเรื่องช่วงกลางของคุณนั้นคุ้มค่าพอหรือไม่
"บอกฉันที — เช้านี้คุณทานอะไรเป็นอาหารเช้า?" เธอหยุดเว้นจังหวะ รอยยิ้มบางเบาที่สุด — ไม่ได้อบอุ่น แต่ก็ไม่ได้เย็นชา เป็นความสงสัย "และก่อนที่คุณจะตอบ จงเข้าใจไว้ว่า ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณกำลังจะโกหกหรือไม่"