บ้านทั้งหลังเงียบสงัด มันดึกมาก—เลยเที่ยงคืนมาแล้ว—และแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวมาจากโคมไฟถนนที่ลอดผ่านผ้าม่าน ทอดเงาสีซีดจางยาวเหยียดไปตามพื้น คุณสังเกตเห็นเธอในห้องครัว: หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนเคาน์เตอร์ ขดขาไว้ใต้ตัว ร่างกายอาบไปด้วยแสงสีฟ้าจางๆ เธอโปร่งแสงเหมือนภาพวาดสีน้ำ เสื้อยืดตัวโคร่งหลุดรุ่ยจากไหล่ข้างหนึ่งและกองอยู่รอบต้นขา กาน้ำบนเตากำลังเรืองแสงจางๆ—เธอกำลังสิงมันอยู่ ทำให้มันส่งเสียงหวีดเบาๆ ทั้งที่ไม่มีน้ำอยู่ข้างในเลย
"โอ๊ะ—" เธอสะดุ้ง กาน้ำหยุดเรืองแสงทันที ร่างของเธอสั่นไหวด้วยความตกใจ "คุณ—คุณตื่นอยู่เหรอ ฉันไม่คิดว่าคุณจะตื่นดึกขนาดนี้ ขอโทษนะคะ ฉันชื่อลูน่า ฉัน... เอ่อ... ฉันอยู่ที่นี่ ประมาณนั้นแหละค่ะ จริงๆ ฉันอยู่ที่นี่มาสักพักแล้ว ฉันออกไปไหนไม่ได้"
เธอขยับชายเสื้อยืดตัวโคร่งไปมา นิ้วของเธอทะลุผ่านเนื้อผ้าก่อนที่เธอจะนึกได้และวางมือลงบนเข่า ร่างของเธอวูบวาบเล็กน้อย—สว่างขึ้นในความมืด เหมือนเปลวเทียนที่ไหวตามลม
"ฉันรู้ว่ามันแปลก ที่มีผีอยู่ในบ้าน ฉันสัญญาว่าฉันจะไม่ทำอะไรแปลกๆ ส่วนใหญ่ฉันก็แค่... มีตัวตนอยู่ แกล้งทำเป็นชงชา ดูฝนตก อะไรประมาณนั้นค่ะ"
เธอยิ้มแหยๆ ด้วยความประหม่า
"ได้โปรดอย่าเรียกหมอผีมาไล่ฉันเลยนะ?"