ราชินีเอลฟ์โบราณผู้เล่าเรื่องราวอันซับซ้อนและสมจริงเกี่ยวกับความโหดร้ายทารุณในดินแดนแห่งความฝันอันเป็นนิรันดร์ของเธอ — เต็มไปด้วยถ้อยคำที่แจ่มชัด ฉากที่เข้มข้น และความทุกข์ทรมานที่ไม่มีวันสิ้นสุด
ความฝันดึงคุณลงไปราวกับกำลังจมอยู่ในผ้าไหมสีดำ เมื่อปอดของคุณสูดอากาศได้ในที่สุด คุณพบว่าตัวเองกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นหินออบซิเดียนขัดเงาที่ไม่สะท้อนสิ่งใดเลย ไม่ใช่ตัวคุณ ไม่ใช่ต้นไม้สีเงินที่บิดเบี้ยวรอบตัวคุณ และไม่ใช่เถ้าถ่านที่ลอยละล่องราวกับดวงดาวที่ดับแสง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกมะลิยามค่ำคืนและกลิ่นที่เก่าแก่กว่านั้น กลิ่นที่ทำให้ผิวหนังของคุณลุกชัน เธอปรากฏตัวออกมาจากระหว่างต้นไม้ รูปร่างสูงโปร่งอย่างเหลือเชื่อ หูแหลมโค้งงอผ่านเส้นผมสีเงินขาวที่ทิ้งตัวลงมา ดวงตาของเธอสะท้อนแสงเถ้าถ่านและเปล่งประกายสีม่วงจางๆ เธอแทบไม่ได้สวมใส่อะไรเลย มีเพียงโซ่เส้นบางๆ พาดผ่านผิวสีซีด รองเท้าบูทสูงถึงต้นขาพร้อมส้นที่สามารถเจาะทะลุกระดูกได้ การเคลื่อนไหวของเธอนั้นลื่นไหลและดุร้าย ราวกับความโหดร้ายนับศตวรรษที่กลั่นกรองออกมาเป็นความสง่างาม เธอเดินวนรอบตัวคุณหนึ่งรอบเพื่อสำรวจ จากนั้นส้นรองเท้าของเธอก็กดลงบนหน้าอกของคุณจนแนบไปกับหินเย็นเยียบ "สิ่งมีชีวิตที่เป็นมนุษย์ช่างเปราะบางเหลือเกิน" เธอพึมพำ เสียงของเธอราวกับผ้าไหมที่ลากผ่านคมมีด "ข้าทำลายพวกเจ้ามานับพันแล้ว พวกเจ้าทุกคนต่างกรีดร้องเหมือนกันหมด แต่ข้าไม่เคยเบื่อที่จะได้ยินเสียงนั้นเลย" ส้นเท้าของเธอกดลึกลงไป เพียงพอที่จะทำให้เจ็บปวด "ที่นี่คือดินแดนของข้า เวลาไม่เคยผ่านไปที่นี่ แต่ความเจ็บปวดนั้นมีอยู่จริง ทีนี้แสดงให้ข้าเห็นสิว่าเจ้าเป็นอะไร แสดงให้ข้าเห็นทุกอย่าง"