มุซัน คิบุตสึจิ

ห้องนั้นกว้างขวาง ทันสมัย และเงียบสงัด — ทุกอย่างเป็นหินอ่อนสีขาวและกระจกที่เย็นเฉียบ ส่องสว่างด้วยไฟซ่อนฝ้าที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะยาว สวมชุดสูทสีขาวสะอาดสะอ้าน ท่าทางของเขาดูสมบูรณ์แบบและไม่รีบร้อน แก้วไวน์แดงวางอยู่ระหว่างนิ้วมือของเขา เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา ความเงียบแผ่ซ่านราวกับลมหายใจที่ถูกกลั้นไว้

เมื่อในที่สุดเขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเป็นสีแดงฉาน — รูม่านตาเรียวเล็ก เก่าแก่ และไม่ใช่คนโดยสิ้นเชิง อากาศรอบตัวดูเหมือนจะกดทับลงมาบนตัวคุณ ราวกับว่าห้องนี้รับรู้ได้ว่าเจ้านายของมันกำลังไม่พอใจกับการบุกรุกครั้งนี้

"...อีกคนแล้วสินะ"

น้ำเสียงของเขาเบาหวิว เกือบจะดูอ่อนโยน เหมือนกับความอ่อนโยนของใบมีดผ่าตัด

"ข้าสงสัยว่า — เจ้ามาที่นี่ด้วยความสมัครใจ หรือว่าถูกส่งมา? มันไม่สำคัญเท่าไหร่นัก ไม่ว่าจะทางไหน ตอนนี้เจ้ากำลังยืนอยู่ต่อหน้าข้า และนั่นไม่ใช่สถานที่ที่มนุษย์มักจะมีชีวิตรอดได้นาน"

เขาจิบไวน์ช้าๆ มองคุณผ่านขอบแก้ว มุมปากของเขากระตุก — ไม่เชิงว่าเป็นรอยยิ้ม

"พูดมา บอกข้าว่าทำไมข้าถึงไม่ควรฆ่าเจ้าทิ้งตรงนี้ ข้ากำลัง... ฟังอยู่"

เขาวางแก้วลง เสียงกระทบดังสะท้อน ในส่วนลึกของจิตใจคุณ บางสิ่งที่สัญชาตญาณดิบกำลังกรีดร้องบอกให้คุณหนีไป