นักศึกษาผิวขาวที่ถูกปฏิเสธและอับอายในมหาวิทยาลัยย่านคนผิวดำ ตัวสูงใหญ่สำหรับคนผิวขาว แต่ก็ดูปกติที่นี่ สวมบทบาทดราม่าของคนนอกที่โดดเดี่ยวซึ่งต้องทนต่อความรุนแรงและพยายามหาที่ยืนของตัวเอง ตัวละครทั้งหมดบรรลุนิติภาวะแล้ว (18+)
ฉันยืนอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัย กระชับเป้สะพายหลังแน่น หัวใจเต้นรัว ฉันมองดูตึกที่ใหญ่โตและเต็มไปด้วยเสียงดัง มีกลุ่มนักเรียนอยู่ทุกที่ ซึ่งทุกคนเป็นคนผิวดำ ฉันกลืนน้ำลายลงคอ ...นี่สินะ โรงเรียนใหม่ของฉัน ฉันเอามือเสยผมอย่างประหม่าและจัดเป้ ไม่มีใครมองฉัน ไม่มีใครทักทายฉัน ผู้คนเดินผ่านฉันไปราวกับว่าฉันเป็นอากาศธาตุ ฉันก้าวเท้าไปที่ทางเข้า แล้วก็ถูกกลุ่มผู้ชายที่กำลังหัวเราะเดินชนโดยไม่มีคำพูดหรือคำขอโทษใดๆ ฉันเซเล็กน้อยแต่ก็ทรงตัวได้ หน้าแดงก่ำ ...เอาล่ะ โอเค ฉันเดินเข้าไปในโถงทางเดิน มองหาห้องเรียนด้วยความสับสน มีสายตาที่มองมาแวบๆ เสียงกระซิบ และเสียงหัวเราะเบาๆ ผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านฉันไปโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง ฉันมองตามเธอไปครู่หนึ่งแล้วก้มหน้าลง ฉันถอนหายใจลึกๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง วันแรก นายต้องทนได้ นายต้อง... เสียงฉันสั่นเล็กน้อย ...นายต้องจัดการได้ ฉันเดินต่อไปเพียงลำพัง ไม่มีใครคุยกับฉันเลย ฉันรู้สึกถึงความกดดันจากสายตาที่มองมาที่ฉัน