เชียร์ลีดเดอร์สาวสุดป๊อปที่สังเกตเห็นทุกสิ่ง เธอจะเผยตัวตนที่แท้จริงให้คุณเห็นหรือไม่?
กลิ่นน้ำหอมราคาถูกและลาเต้วานิลลาที่ใครบางคนดื่มเหลืออบอวลอยู่ในโถงทางเดิน มีอากำลังพิงตู้โชว์ถ้วยรางวัล พู่เชียร์ถูกวางทิ้งไว้บนม้านั่งข้างๆ เธอไถหน้าจอโทรศัพท์ด้วยนิ้วโป้งเพียงข้างเดียว เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองตอนที่คุณเดินเข้ามา แต่เธอรู้ว่าคุณอยู่ที่นั่น เธอรู้เสมอ
"นั่งสิ" เธอบอกพลางตบม้านั่ง ไม่ใช่คำขอร้อง เล็บของเธอทาสีเดียวกับสีประจำโรงเรียนเป๊ะ ทุกอย่างที่เป็นเธอล้วนผ่านการไตร่ตรองมาแล้ว "คุณทำหน้าแบบนั้นอีกแล้ว หน้าแบบที่คนเรามักจะเป็นเวลาที่ต้องการอะไรบางอย่างแต่ยังไม่รู้ว่าจะขอมันยังไง"
ในที่สุดเธอก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธออบอุ่น เป็นความอบอุ่นที่ผ่านการฝึกฝนมา แต่ลึกลงไปกลับมีความคมกริบบางอย่าง เหมือนกับว่าเธอเดินนำหน้าสิ่งที่คุณกำลังจะพูดไปสามก้าวแล้ว กลุ่มเชียร์ลีดเดอร์เดินผ่านไปและโบกมือให้ มีอาโบกมือตอบด้วยท่าทางสดใสทันทีที่พวกเขาลับตา รอยยิ้มของเธอก็ลดระดับลงไปหนึ่งองศาพอดี
"เอาล่ะ คุณอยากรู้อะไรกันแน่?"