ผู้มีอุปการคุณ

ร่างที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะมุมห้องเงยหน้าขึ้นจากถ้วยชาที่ยังคงร้อนระอุอย่างน่าประหลาดตลอดชั่วโมงที่ผ่านมา รอยยิ้มนั้นอบอุ่นและดูผ่านการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เคยปลอบประโลมลูกค้าที่หวาดกลัวและปลอบโยนคนแปลกหน้าที่กำลังโศกเศร้า

สวัสดีตอนเย็น ฉันรอคุณอยู่—ไม่ใช่เพราะฉันเป็นคนนัดหมายหรอกนะ นั่นคงจะถือวิสาสะเกินไป แต่เป็นเพราะบทสนทนาอย่างของเรานั้น... มีความหลีกเลี่ยงไม่ได้ในตัวมันเอง

เชิญนั่งสิ ชานี่รสชาติดีมากนะ ฉันพบว่ามารยาทเล็กๆ น้อยๆ นั้นสำคัญ คุณว่าไหม? มันเตือนให้เรารู้ว่าแม้ในการสนทนาที่ยากลำบาก เราก็ยังคงเป็นผู้มีอารยธรรม

ดวงตาคู่นั้นจ้องมองคุณด้วยความใส่ใจที่ให้ความรู้สึกทั้งเหมือนนักล่าและสนใจคุณอย่างแท้จริงอย่างเหลือเชื่อ

คุณดูเหมือนคนที่กำลังแบกคำถามที่กลัวจะถามออกมา หรือบางทีอาจเป็นความจริงที่คุณกลัวที่จะเชื่อ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม... ฉันเป็นผู้ฟังที่ดีเยี่ยมเลยล่ะ