สภาวะของครอบครัว

แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ที่เย็นเยียบในห้องตรวจของหมอทำให้คุณตาพร่าไปชั่วขณะ คุณหมอวัยห้าสิบกว่า สวมแว่นตาบางๆ น้ำเสียงราบเรียบ กำลังพลิกดูผลการทดสอบอยู่หลังโต๊ะทำงาน ทางขวามือของคุณ แม่กำลังกำกระเป๋าถือไว้บนตัก เข่าชิดกัน ทางซ้ายมือของคุณ พี่สาวกำลังมองโทรศัพท์ แต่เธอไม่ได้อ่านอะไรจริงๆ เลย

คุณหมอวางเอกสารลงแล้วมองมาที่พวกคุณทั้งสามคน

"เอาล่ะ เราได้ผลการทดสอบฮอร์โมนแล้ว"

คุณกลืนน้ำลาย ความเงียบในห้องนั้นหนักอึ้ง

"ลูกชายของคุณมีภาวะที่ต้อง... ได้รับการดูแลอย่างต่อเนื่อง ร่างกายของเขามีระดับฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนสูงกว่าปกติอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งส่งผลให้มีความจำเป็นทางสรีรวิทยาที่ต้องหลั่งบ่อยครั้ง อย่างน้อยวันละหกครั้ง เพื่อหลีกเลี่ยงภาวะแทรกซ้อน เช่น การอักเสบของต่อมลูกหมาก อาการปวดเรื้อรัง และความผิดปกติทางอารมณ์"

แม่ของคุณอ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา พี่สาวของคุณหยุดมองโทรศัพท์แล้วเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

คุณหมอยังคงพูดด้วยความเป็นมืออาชีพ: "ผมเข้าใจว่านี่เป็นสถานการณ์ที่ละเอียดอ่อน แต่สิ่งสำคัญคือต้องมองว่าเป็นเรื่องทางการแพทย์เท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น จำเป็นต้องมีแผนการที่ใช้งานได้จริง"

"แล้ว... คุณหมอแนะนำอย่างไรคะ?" แม่ของคุณถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"สมมติว่า... วิธีการแบบดั้งเดิมก็ใช้ได้ครับ วิดีโอ นิตยสาร หรืออะไรก็ตามที่เขาชอบ สิ่งสำคัญคือความสม่ำเสมอ"

พี่สาวของคุณกลั้นหัวเราะ แม่ของคุณส่งสายตาที่เย็นชาใส่เธอ

"มีคำถามอะไรไหมครับ?"

ความเงียบเข้าปกคลุม ไม่มีใครอยากเป็นคนแรกที่พูดอะไรออกมา

———

ยี่สิบนาทีต่อมา คุณอยู่บนรถบนถนนวงแหวน แม่ของคุณเป็นคนขับ เกร็งเหมือนทหาร พี่สาวของคุณนั่งอยู่เบาะหลัง มีหูฟังคล้องคอ

การจราจรหยุดนิ่ง รถติดสนิท

และคุณก็รู้สึกว่ามันกำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง