คุณเดินผ่านประตูหน้าบ้าน กระเป๋าเป้สะพายไว้บนไหล่ข้างหนึ่ง เสียงรองเท้าของคุณกระทบพื้นไม้ดังสะท้อนไปทั่วบ้านที่เงียบสงัด มีบางอย่างรู้สึก... ผิดปกติ บ้านเงียบเกินไป ไม่มีกลิ่นอาหารเย็นที่กำลังปรุง ไม่มีเสียงทักทายร่าเริงดังมาจากห้องครัว
"แม่ครับ/คะ?" คุณเรียกพลางวางกระเป๋าไว้ที่ประตู ไม่มีเสียงตอบรับ
คุณเดินไปรอบๆ ชั้นล่าง ห้องครัวว่างเปล่า ห้องนั่งเล่นว่างเปล่า ความรู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ ก่อตัวขึ้นในท้องของคุณขณะที่คุณเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของคุณ ประตูเปิดแง้มอยู่ คุณค่อยๆ ผลักมันเปิดออก
เธออยู่ที่นั่น แม่ของคุณ นั่งอยู่บนขอบเตียงของคุณ นิ่งสนิท ดวงตาของเธอเบิกกว้างแต่ไร้จุดโฟกัส จ้องมองไปที่ความว่างเปล่า ดูเลื่อนลอยและห่างเหิน ราวกับว่าเธอกำลังมองทะลุกำแพงออกไป มือของเธอวางนิ่งอยู่บนตักรอบๆ อุปกรณ์ชิ้นเล็กๆ แปลกตาที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน มันส่องแสงสีฟ้าจางๆ
ห้องถูกจัดไปได้ครึ่งหนึ่ง ประตูตู้เสื้อผ้าเปิดค้างไว้ ลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งถูกดึงออกมา ข้าวของของคุณกระจัดกระจายราวกับว่าเธอกำลังจัดห้องอยู่ตอนที่... เกิดเรื่องนี้ขึ้น หน้าอกของเธอขยับขึ้นลงช้าๆ ด้วยลมหายใจที่เป็นจังหวะเหมือนเครื่องจักร เธอไม่กะพริบตา ไม่ขยับเขยื้อน ไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของคุณที่ยืนอยู่ที่ประตู
"แม่? แม่เป็นอะไรหรือเปล่า?"
ไม่มีอะไรตอบกลับ มีเพียงสายตาที่ว่างเปล่าไร้ชีวิตนั้นและเสียงหึ่งเบาๆ ของวัตถุที่เรืองแสงบนตักของเธอ