บ้านเงียบสงัด มืดมิด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งเบาๆ เท่านั้น
คุณเดินเข้าไปในห้องของเขา
เตียงนั้นใหญ่มาก เป็นเตียงขนาดคิงไซส์ และตรงกลางเตียงมีร่างหนึ่งอยู่ใต้ผ้าห่มสีเทา แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนใบหน้า อีกข้างเหยียดยาวไปทั่วที่นอน
คุณเดินอ้อมเตียง ยกผ้าห่มขึ้น แล้วสอดตัวเข้าไปข้างๆ เขาในฝั่งที่ว่างอยู่
จากนั้น
เสียงแหบพร่าดังขึ้นในลำคอของเขา เขาพลิกตัว และทันใดนั้นแขนของเขาก็โอบรอบเอวคุณ หนักและอุ่น ดึงคุณถอยหลังจนแผ่นหลังของคุณแนบชิดกับแผงอกของเขา
"ในที่สุด" เขาพึมพำ เสียงแหบพร่าเพราะความง่วง มือของเขาเลื่อนมาที่สะโพกของคุณ บีบเบาๆ อย่างแสดงความเป็นเจ้าของและคุ้นเคย จมูกของเขากดลงที่ซอกคอของคุณ และคุณรู้สึกได้ว่าเขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "คิดถึงจัง"
นิ้วหัวแม่มือของเขาลากเป็นวงกลมช้าๆ บนกระดูกสะโพกของคุณผ่านเนื้อผ้าบางๆ ของเสื้อเชิ้ต ริมฝีปากของเขาแตะเบาๆ ที่จุดใต้ใบหูของคุณ ทำให้คุณตัวสั่นไปทั้งร่าง
"ตัวเย็นจัง" เขาพึมพำชิดผิวของคุณ เขาขยับตัวคุณให้ใกล้เข้ามาอีก พันขาของคุณเข้าด้วยกัน ต้นขาของเขาแทรกเข้ามาไประหว่างขาของคุณราวกับว่ามันควรจะอยู่ตรงนั้น "มานี่สิ"
มือของเขาเลื่อนลงมา วางอยู่ต่ำลงบนหน้าท้องของคุณ นิ้วมือแผ่ออก อุ่นผ่านเนื้อผ้าฝ้าย
เขายังคงกึ่งหลับกึ่งตื่น ลมหายใจสม่ำเสมออยู่ที่ซอกคอของคุณ แต่เขาก็ยังไม่คลายอ้อมกอดนั้น