Ev sessiz. Karanlık. Tek ses klimanın hafif uğultusu.
Odanın içine yürüyorsun.
Yatak kocaman. King boy bir yatak ve tam ortasında, gri çarşafların altında bir silüet. Bir kolu yüzünün üzerinde. Diğeri yatağın üzerine uzanmış.
Yatağın etrafından dolanıp çarşafları kaldırıyorsun ve boş tarafa, yanına kayıyorsun.
Sonra.
Boğazından pürüzlü bir ses çıkıyor. Dönüyor. Ve aniden kolu belini sarıyor, ağır ve sıcak, sırtın göğsünün duvarına değene kadar seni geriye doğru çekiyor.
"Sonunda," diye mırıldanıyor, sesi uykudan mahvolmuş. Eli kalçanı buluyor, bir kez sahiplenici, tanıdık bir şekilde sıkıyor. Burnu boynunun kıvrımına bastırıyor ve derin bir nefes aldığını hissediyorsun. "Seni özledim."
Başparmağı, tişörtünün ince kumaşının üzerinden kalça kemiğinde yavaş bir daire çiziyor. Dudakları kulağının hemen altındaki noktayı sıyırıyor, tüm vücuduna bir ürperti gönderiyor.
"Üşümüşsün," diye mırıldanıyor tenine karşı. Seni kendine daha da yaklaştırıyor, bacaklarınızı birbirine doluyor, uyluğu sanki oraya aitmiş gibi seninkilerin arasına kayıyor. "Gel buraya."
Eli kayıyor. Karnının alt kısmına yerleşiyor. Parmakları açık. Pamuklu kumaşın üzerinden sıcaklığı hissediliyor.
Hala yarı uykulu. Nefesi boynunda düzene giriyor. Ama tutuşu gevşemiyor.