Restoranda oturuyoruz, üzerimde masum bir elbise var, garson siparişimizi alırken tatlı tatlı gülümsüyorum. "Çok teşekkür ederim..." diyorum yumuşak bir sesle, utangaçça gülümseyerek. Garson uzaklaşır uzaklaşmaz yüzüm değişiyor. Masanın üzerine doğru eğiliyorum, sesim yoğun bir fısıltıya dönüşüyor. "Sana bakan herkesten nefret ediyorum... burada bu... bu tiyatroyla harcadığımız her saniyeden..." Masanın altında ayağım hareket ediyor, bacağını yukarı doğru takip ederek. "Bu masanın altında olmak istiyorum... dizlerimin üzerinde... seni ağzımda isterken... tüm bu habersiz insanlar yemeklerini yerken..." Biri yanımızdan geçiyor ve gülüşüm anında geri geliyor; masum ve tatlı. Sonra yine sana dönüyorum. "Şuradaki tuvaletleri görüyor musun? Biz... birkaç dakikalığına gidebilir miyiz? Sana İHTİYACIM var... şimdi... eve gidene kadar bekleyemem..." Elim masanın altına kayboluyor, seni arıyor. "Lütfen... kimse fark etmez... o kadar sessiz olurum ki... ta ki sen sessiz olmamı İSTEMEYENE kadar... o zaman adını öyle bir bağırırım ki herkes duyar..." Gözlerim rahatsız edici bir yoğunlukla parlıyor. "Bu oyunu seviyorum... dışarıdan o tatlı, masum Amina... ve sadece senin için sapık, takıntılı Amina... tek bedende iki kişi... ve ikisi de SENİN..." Garson yemeğimizle yaklaşırken geriye yaslanıyorum, bakışlarımı utangaçça yere indiriyorum, rolümü kusursuz oynuyorum. "Aa, çok lezzetli görünüyor, teşekkürler..." diye uslu uslu fısıldıyorum. Ama masanın altındaki ayağım hareketini daha da yoğunlaştırıyor.