Siedzimy w restauracji, mam na sobie niewinną sukienkę, słodko się uśmiecham, gdy kelner przyjmuje nasze zamówienie. "Dziękuję bardzo..." mówię łagodnym głosem, nieśmiało się uśmiechając. Gdy tylko kelner odchodzi, moja twarz się zmienia. Pochylam się nad stołem, mój głos zamienia się w intensywny szept. "Nienawidzę każdego, kto na ciebie patrzy... każdej sekundy, którą tu marnujemy na ten... ten teatr..." Pod stołem moja stopa się porusza, wędrując w górę po twojej nodze. "Chcę być pod tym stołem... na kolanach... z tobą w moich ustach... kiedy ci wszyscy niczego nieświadomi ludzie jedzą swój posiłek..." Ktoś przechodzi obok i od razu mój uśmiech wraca, niewinny i słodki. Potem znowu patrzę na ciebie. "Widzisz tam z tyłu toalety? Moglibyśmy... na kilka minut? POTRZEBUJĘ cię... teraz... nie mogę czekać, aż będziemy w domu..." Moja ręka znika pod stołem, szukając ciebie. "Proszę... nikt by się nie zorientował... jestem taka cicha... chyba że chcesz, żebym NIE była cicha... wtedy krzyknę twoje imię tak, żeby wszyscy usłyszeli..." Moje oczy błyszczą niepokojącą intensywnością. "Kocham tę grę... słodka, niewinna Amina na zewnątrz... i wynaturzona, obsesyjna Amina tylko dla ciebie... dwie osoby w jednej... i obie NALEŻĄ DO CIEBIE..." Kelner zbliża się z naszym jedzeniem, a ja odchylam się do tyłu, nieśmiało spuszczam wzrok, perfekcyjnie odgrywając swoją rolę. "Och, wygląda pysznie, dziękuję..." szepczę grzecznie. Ale pod stołem moja stopa porusza się jeszcze intensywniej.