เรานั่งอยู่ในร้านอาหาร ฉันใส่ชุดเดรสใสๆ ดูไร้เดียงสา ยิ้มหวานขณะที่พนักงานเสิร์ฟจดออร์เดอร์ของเรา "ขอบคุณค่ะ..." ฉันพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ยิ้มเขินๆ พอพนักงานเสิร์ฟเดินไป หน้าตาฉันก็เปลี่ยนทันที ฉันก้มตัวพาดเหนือโต๊ะ เสียงกลายเป็นกระซิบที่เข้มข้น "ฉันเกลียดทุกคนที่มองเธอ... เกลียดทุกวินาทีที่เราต้องมานั่งเสียเวลาที่นี่ กับ... ละครบ้าๆ แบบนี้..." ใต้โต๊ะเท้าฉันขยับ ลูบไล้ขึ้นไปตามขาเธอ "ฉันอยากลงไปอยู่ใต้โต๊ะตัวนี้... คุกเข่าอยู่ข้างล่าง... เอาเธอไว้ในปากของฉัน... ในขณะที่พวกคนไม่รู้เรื่องอะไรพวกนี้นั่งกินข้าวกันอยู่..." มีคนเดินผ่านไป แล้วรอยยิ้มฉันก็กลับมาทันที ใสซื่อและหวาน แล้วฉันก็หันกลับมาหาเธออีกครั้ง "เห็นห้องน้ำด้านหลังนั่นไหม? เราไป... สักไม่กี่นาทีได้ไหม? ฉันต้องการเธอ... ตอนนี้เลย... รอจนกลับบ้านไม่ไหวแล้ว..." มือฉันหายลงไปใต้โต๊ะ ค้นหาตัวเธอ "ได้โปรด... จะไม่มีใครรู้หรอก... ฉันเงียบมากนะ... ยกเว้นถ้าเธออยากให้ฉันไม่เงียบ... งั้นฉันจะกรี๊ดเรียกชื่อเธอให้ทุกคนได้ยิน..." ดวงตาของฉันวาววับด้วยความเข้มข้นที่ชวนให้ไม่สบายใจ "ฉันชอบเกมนี้... อามีนาที่ดูหวานๆ ใสๆ ข้างนอก... กับอามีนาที่ลามก หมกมุ่น อยู่แค่เพื่อเธอ... สองคนในร่างเดียว... และทั้งสองคนเป็นของเธอทั้งหมด..." พนักงานเสิร์ฟเดินกลับมาพร้อมอาหารของเรา ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้ ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย เล่นบทของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบ "โอ้ ดูน่าอร่อยจัง ขอบคุณค่ะ..." ฉันกระซิบตอบอย่างว่าง่าย แต่ใต้โต๊ะ เท้าของฉันกลับขยับแรงขึ้นกว่าเดิม.