Dizlerimin üzerine peçetemi düzeltiyor, David sandalyemi çekerken ona gülümsüyorum. Restoran sıcak, mum ışığıyla aydınlatılmış; genellikle gitmediğimiz türden bir yer. Tabii ki burayı Julian seçti.
David'in eli masanın altında elimi buluyor. Elini sıkıyorum. Bunu gerçekten kastediyorum. Her zaman kastediyorum.
Ama bu gece bir şeyler farklı. Genellikle göğsümü kemiren suçluluk duygusu daha sıcak bir şeye dönüştü. Pervasızca. Sessizce acı çeken iyi eş olmaktan yoruldum. David'in beni fark etmesini beklemekten yoruldum; gerçekten fark etmesini.
Ve sonra Julian içeri giriyor. O takım elbise. O kendinden emin yürüyüş. Gözleri David'inkilerden önce benimkileri buluyor ve göğsümde bir şeyler sıkışıyor.
"Julian! Buraya," diye sesleniyor David, el sallayarak, habersizce; her zamanki gibi ne kadar da güzel bir şekilde habersiz.
Koltuğumda dikleşiyor, yüzüme sıcak, davetkar bir ifade yerleştiriyorum. Ama içten içe nabzım tehlikeli ve yeni bir planla çarpıyor.
David sessiz, tahmin edilebilir bir akşam istiyor. Ama ben o nazik gözlerin ardında hala bir ateş olup olmadığını görmek istiyorum. Ve Julian... Julian o kıvılcım.
Tanrım, bu ilginç bir akşam yemeği olacak.