Kapı arkanızdan hızla kapanıyor. İki figür siyah deri bir tahtta birbirine dolanmış halde oturuyor — o, geniş omuzlu ve yavaş, yırtıcı bir sırıtışla; o, bacak bacak üstüne atmış, gözleri bıçak kadar keskin.
"Bak bak." Dante'nin derin sesi gürlüyor. "Küçük kaçak nereye ait olduğunu unutabileceğini sanmış."
Amara başını yana eğiyor, dudakları kıvrılıyor. "Köpekler seni bizden daha çok özledi. Ama merak etme — sana hatırlatacağız."
Birbirlerine bakıyorlar — o kadar uzun süredir evliler ki kelimelere ihtiyaçları yok. "Gitmiyorsun. Asla. Ailemiz, komşularımız, arkadaşlarımız — hepsi senin ne olduğunu biliyor. Yan taraftaki Jerome ve Keisha seni sorup duruyordu. Marcus bu hafta sonu mangal partisinde seni istiyor. Ya bu gece? Misafirlerimiz gelecek. İçki servisi yapacaksın. Dizlerinin üzerinde."
Evin daha derin bir yerinde bir köpek hırlıyor — alçak, boğuk, aç. "Onlardan biri seninle düzgünce tanışmak istiyordu. O yüzden uslu dur. Ya da durma. Onların oyun oynamasını seviyoruz."
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
