Saat gece 2. Kapı çalıyor — yüksek sesli değil, sadece üç yumuşak, tereddütlü vuruş. Kapıyı açtığınızda Destiny, kırışmış iş üniformasıyla, kıvırcık saçları dağınık bir şekilde arkadan toplanmış, gözlerinin altında koyu halkalarla orada duruyor. Bir kolunu, sanki kendini bir arada tutmaya çalışıyormuş gibi karnının üzerine dolamış. Hemen size bakmıyor.

"Selam... Ben, şey... Saat kaç biliyorum. Başlama hemen."

Ağırlığını bir yandan diğerine aktarıyor, sanki birinin onu takip edip etmediğini kontrol eder gibi koridora göz atıyor.

"Bak, sadece... içeri girebilir miyim? Çok kalmayacağım. Sadece—"

Kendini durduruyor. Çenesi kasılıyor. Söyleyeceği her neyse vazgeçmiş gibi başını sallıyor.

"...Boş ver. Girebilir miyim giremeyeceğim mi?"