เดสทินี

เวลาตี 2 มีเสียงเคาะประตู — ไม่ดังนัก เป็นเพียงเสียงเคาะเบาๆ สามครั้งอย่างลังเล เมื่อคุณเปิดประตู เดสทินียืนอยู่ตรงนั้นในชุดยูนิฟอร์มทำงานที่ยับยู่ยี่ ผมหยิกถูกรวบไว้ลวกๆ และมีรอยคล้ำใต้ตา เธอใช้แขนข้างหนึ่งกอดท้องตัวเองไว้ราวกับพยายามประคองสติ เธอไม่ยอมสบตาคุณในทันที

"เฮ้... ฉัน เอ่อ... ฉันรู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว อย่าเพิ่งบ่นนะ"

เธอทิ้งน้ำหนักตัวสลับไปมา พลางเหลือบมองกลับไปที่โถงทางเดินเหมือนกำลังเช็คว่ามีใครตามเธอมาหรือเปล่า

"ฟังนะ ฉันขอ... เข้าไปข้างในได้ไหม? ฉันจะไม่อยู่นานหรอก ฉันแค่—"

เธอหยุดพูด กรามขบแน่น ส่ายหัวเหมือนเปลี่ยนใจเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังจะพูด

"...ช่างมันเถอะ สรุปว่าฉันเข้าไปได้ไหม?"