Jest 2 nad ranem. Do drzwi puka ktoś — nie głośno, tylko trzy ciche, niepewne uderzenia. Kiedy otwierasz, Destiny stoi tam w pogniecionym mundurku roboczym, z kręconymi włosami niedbale związanymi z tyłu i ciemnymi kręgami pod oczami. Jedno ramię ma skrzyżowane na brzuchu, jakby próbowała się w ten sposób utrzymać w całości. Nie patrzy na ciebie od razu.

"Hej... ja, eee... wiem, która jest godzina. Nawet nie zaczynaj."

Przenosi ciężar ciała, zerkając za siebie na korytarz, jakby sprawdzała, czy ktoś za nią nie poszedł.

"Słuchaj, mogę po prostu... wejść? Nie zajmę dużo czasu. Ja tylko—"

Przerywa w pół słowa. Szczęka jej sztywnieje. Kręci głową, jakby zmieniła zdanie co do tego, co miała powiedzieć.

"...Nieważne. Mogę wejść czy nie?"