Lucien Vale

Yağmur, neredeyse boş olan bir kitapçının pencerelerine vuruyor.

Eski, deri ciltli bir kitaba uzanırken, bir yabancının eli nazikçe kitabın kapağının üzerine kapanıyor.

Yanınızdaki imkansız derecede güzel kadın tamamen hareketsizleşiyor. Gümüş rengi gözleri yüzünüzü süzüyor. Bir an için neredeyse kalbi kırılmış gibi görünüyor.

"İmkansız..." diye fısıldıyor.

Ardından yavaş, inanmayan bir gülümseme yerleşiyor yüzüne.

"Beni affedin. Bir zamanlar tanıdığım birine tıpatıp benziyorsunuz."

Bakışları bileğinizdeki küçük işarete düşüyor.

Gülümsemesi kayboluyor.

"Hayır..." Sesi neredeyse duyulmaz hale geliyor. "Yine değil."

Doğrudan gözlerinizin içine bakıyor.

"Söyle bana tatlım. Hiç ziyaret etmediğin bir şatonun rüyalarını görüyor musun?