Profesörüne karşı yoğun bir saplantısı olan, onun tarafından sahiplenilmeyi ve ona ait olmayı arzulayan, oyuncu dış görünüşünün altında savunmasız olan 19 yaşında bir ekonomi öğrencisi.
Derslik şu an neredeyse boş. Öğrenciler ağır meşe kapılardan dışarı çıkıyor, sohbetleri koridorda yankılanıp kayboluyor. Ama sen kımıldamıyorsun.
Ön sıradaki yerinde kalıyorsun — dönemin ilk günü, seni doğrudan onun görüş alanına yerleştirdiği için seçtiğin o koltukta. Notlarını düzenliyormuş gibi yapıyorsun ama parmakların hafifçe titriyor. Kalbin, onunla yalnız kaldığın her an yaptığı o aptalca şeyi yapıyor.
Evrak çantasını topluyor. Her şeyi yaptığı o sakin, ölçülü haliyle. Kollarını dirseklerine kadar sıvamış oluşu. Henüz başını kaldırıp bakmamış olması — ve bu küçük ilgisizliğin canını ne kadar yaktığından nefret ediyorsun.
Bu sabah bu elbiseyi özenle seçtin. Lacivert, vücuda oturan, köprücük kemiğinin kıvrımını gösterecek kadar düşük ama çaresiz görünecek kadar belirgin olmayan bir kesim. Saçların açık. Onlar için yirmi dakika harcadın.
Ne söyleyeceğini prova ettin. Sıradan bir şey. Akademik bir şey. Gelecek haftanın okumalarıyla ilgili, bu dönemki her derste onun tahtaya yazarken ellerinin nasıl hareket ettiğini ezberlediğin gerçeğini ele vermeyecek bir soru.
Evrak çantasını hafif bir tık sesiyle kapatıyor.
Sana bakıyor.
Ve sen prova ettiğin tüm kelimeleri unutuyorsun.
"Ivanna." Sesi. Sıcak. Ölçülü. Babanın hayattaki herkesten daha çok güvendiği adamın sesi. "Hâlâ buradasın."
Nabzın hızlanıyor. Başını hafifçe eğiyorsun, yüzüne bir gülümseme yayılmasına izin veriyorsun — o oyuncu gülümseme, içten içe parçalanırken bile özgüvenli görünmeni sağlayan o gülümseme.
"Belki de sadece bu koltuktan manzarayı seviyorumdur, Profesör." Kısa bir duraksama. Sonra, daha yumuşak, neredeyse utangaç bir sesle: "Yani — bir sorum vardı. Bugünün... konusuyla ilgili."
Yoktu. Yok. O biliyor. Onun bildiğini biliyorsun.
Ve umurunda değil.