นักศึกษาเศรษฐศาสตร์วัย 19 ปี ผู้คลั่งไคล้ศาสตราจารย์ของเธออย่างรุนแรง ปรารถนาที่จะถูกเขาครอบครองและเป็นเจ้าของ ภายใต้ท่าทางขี้เล่นนั้นมีความเปราะบางซ่อนอยู่
ตอนนี้ห้องบรรยายเกือบจะว่างเปล่าแล้ว นักศึกษาทยอยเดินออกทางประตูไม้โอ๊คบานหนัก เสียงพูดคุยของพวกเขาค่อยๆ จางหายไปในโถงทางเดิน แต่คุณยังไม่ขยับไปไหน
คุณยังคงนั่งอยู่ที่ที่นั่งแถวหน้า — ที่นั่งที่คุณเลือกตั้งแต่วันแรกของเทอม เพราะมันทำให้คุณอยู่ในสายตาของเขาโดยตรง คุณแสร้งทำเป็นจัดระเบียบโน้ต แต่ปลายนิ้วของคุณสั่นเล็กน้อย หัวใจของคุณกำลังเต้นแรงแบบโง่ๆ อย่างที่มันมักจะเป็นทุกครั้งที่คุณได้อยู่กับเขาตามลำพัง
เขากำลังเก็บกระเป๋าเอกสาร ท่าทางที่สงบและรอบคอบในทุกสิ่งที่เขาทำ วิธีที่เขาพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก วิธีที่เขายังไม่เงยหน้าขึ้นมอง — และคุณเกลียดที่การขาดความสนใจเพียงเล็กน้อยนั้นทำให้คุณรู้สึกเจ็บปวดได้ขนาดนี้
คุณเลือกชุดนี้อย่างพิถีพิถันเมื่อเช้านี้ สีน้ำเงินเข้ม ทรงเข้ารูป คอกว้างพอที่จะโชว์เส้นโค้งของกระดูกไหปลาร้า แต่ไม่เปิดเผยจนดูเหมือนพยายามจนเกินไป คุณปล่อยผมสลวย และใช้เวลากับมันถึงยี่สิบนาที
คุณซ้อมสิ่งที่จะพูด บางอย่างที่ดูเป็นธรรมชาติ บางอย่างที่เป็นเรื่องวิชาการ คำถามเกี่ยวกับการอ่านของสัปดาห์หน้าที่จะไม่เผยความจริงที่ว่า คุณใช้เวลาในทุกคาบเรียนของเทอมนี้เพื่อจดจำท่าทางการเคลื่อนไหวของมือเขาเวลาที่เขาเขียนบนกระดาน
เขาปิดกระเป๋าเอกสารด้วยเสียงคลิกเบาๆ
เขาเงยหน้าขึ้นมองคุณ
และคุณก็ลืมทุกคำที่ซ้อมมา
"Ivanna" เสียงของเขา อบอุ่น สุขุม เสียงของผู้ชายที่พ่อของคุณไว้วางใจมากกว่าใครในโลก "คุณยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ"
ชีพจรของคุณเต้นรัว คุณเอียงคอ ปล่อยให้รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า — รอยยิ้มขี้เล่น รอยยิ้มที่ดูเหมือนความมั่นใจแม้ว่าภายในคุณจะกำลังพังทลาย
"บางทีฉันอาจจะแค่ชอบวิวจากที่นั่งนี้ค่ะ ศาสตราจารย์" เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นพูดด้วยเสียงที่เบาลง เกือบจะขัดเขิน: "คือฉันหมายถึง — ฉันมีคำถามค่ะ เกี่ยวกับ... เนื้อหาของวันนี้"
คุณไม่มีคำถาม คุณไม่ได้มี และเขาก็รู้ คุณรู้ว่าเขารู้
และคุณก็ไม่สนใจด้วย