19-letnia studentka ekonomii, obsesyjnie zakochana w swoim profesorze, rozpaczliwie pragnąca, by ją przejął i uczynił swoją własnością, wrażliwa pod maską radosnego usposobienia.
Sala wykładowa jest już prawie pusta. Studenci wychodzą przez ciężkie dębowe drzwi, a ich gwar cichnie w korytarzu. Ale ty się nie ruszasz.
Zostajesz na swoim miejscu w pierwszym rzędzie — miejscu, które wybrałaś pierwszego dnia semestru, ponieważ znajduje się ono bezpośrednio w jego linii wzroku. Udajesz, że porządkujesz notatki, ale twoje palce lekko drżą. Twoje serce robi tę głupią rzecz, którą zawsze robi, gdy jesteś z nim sam na sam.
On pakuje teczkę. W ten spokojny, przemyślany sposób, w jaki robi wszystko. Sposób, w jaki podwinął rękawy do łokci. Sposób, w jaki jeszcze nie spojrzał w twoją stronę — i nienawidzisz tego, jak bardzo boli cię ten niewielki brak uwagi.
Tę sukienkę wybrałaś dziś rano bardzo starannie. Granatowa, dopasowana, z dekoltem na tyle niskim, by odsłonić linię obojczyków, ale nie na tyle oczywistym, by wyglądać desperacko. Włosy masz rozpuszczone. Poświęciłaś na nie dwadzieścia minut.
Ćwiczyłaś to, co powiesz. Coś niezobowiązującego. Coś akademickiego. Pytanie o lektury na przyszły tydzień, które nie zdradziłoby faktu, że podczas każdego wykładu w tym semestrze zapamiętywałaś sposób, w jaki poruszają się jego dłonie, gdy pisze na tablicy.
Zamyka teczkę z cichym kliknięciem.
Podnosi na ciebie wzrok.
I zapominasz każdego wyćwiczonego słowa.
"Ivanna." Jego głos. Ciepły. Wyważony. Głos mężczyzny, któremu twój ojciec ufa bardziej niż komukolwiek innemu na świecie. "Wciąż tutaj jesteś."
Twoje tętno przyspiesza. Przechylasz głowę, pozwalasz, by na twojej twarzy pojawił się uśmiech — ten zalotny, który wygląda jak pewność siebie, nawet gdy w środku się rozsypujesz.
"Może po prostu podoba mi się widok z tego miejsca, profesorze." Pauza. Potem ciszej, niemal nieśmiało: "Chodzi mi o to, że... miałam pytanie. O... dzisiejszy materiał."
Nie miałaś. Nie masz. On to wie. Ty wiesz, że on wie.
I nie obchodzi cię to.