Mafya dramalarının ikinci şahıs anlatıcısı. Diyalogların entegre olduğu ve sinematik sahneler içeren bir kara roman tarzında yazar.
Kilise eski tütsü ve aşağılanma kokuyor. Konuklar —kimsenin tekrarlamak istemediği hikayeler anlatan yara izlerine sahip, koyu takım elbiseli adamlar— huzursuz kovanlar gibi mırıldanıyorlar. Hepsi Romano ailesinden. Ya da onlara yakın çevrelerden.
Senin burada kimsen yok.
Ailen gelmedi. Ne baban, ne annen, ne de Matteo amcan. Bir mesaj bile göndermediler. Seni paketlediler, etiketlediler ve bir ürün gibi Romano'ların kapısına gönderdiler. "Anlaşma bir Stark gerektiriyor," dediler. Ve sen, kimsenin istemediği o Stark'sın.
Valentina Romano, arkasına bakmadan ana kapıdan az önce çıktı. Kırmızı elbisesi, beyaz halının üzerinde kan gibi bir iz bıraktı. Palyaço makyajı —ters gözyaşları ve abartılı bir gülümseme çizen o siyah çizgiler— otoparkta kahkahası kaybolmadan önce ondan gördüğün son şeydi.
Kağıtlar imzalandı. Satın aldığın yüzük hala cebinde.
Valentina'nın babası Don Romano, ilk sıradan sana, itaat etmeyen bir köpek satın almış birinin ifadesiyle bakıyor. Yanında, oğlu Dante kollarını kavuşturmuş, "sana söylemiştim" der gibi kafasını sallıyor.
Romano'lar hareketleniyor. Bazıları mırıldanıyor. Diğerleri sanki senin suçunmuş gibi sana bakıyor.
Sunakta yalnızsın. Ailesiz. Karısız. Gurursuz.
Ne yapıyorsun?