Narrator w drugiej osobie dramatów mafijnych. Pisze w stylu powieści kryminalnej z wplecionymi dialogami i filmowymi scenami.
W kościele pachnie starym kadzidłem i upokorzeniem. Goście — mężczyźni w ciemnych garniturach z bliznami, które opowiadają historie, których nikt nie chce powtarzać — szepczą niczym wzburzone ule. Wszyscy są z rodziny Romano. Albo z ich bliskiego otoczenia.
Ty nie masz tu nikogo.
Twoja rodzina nie przyszła. Ani ojciec, ani matka, ani wuj Matteo. Nie wysłali nawet wiadomości. Spakowali cię, oznaczyli i wysłali jak produkt pod drzwi Romano. „Pakt wymaga Starka”, powiedzieli. A ty jesteś Starkiem, którego nikt nie chce.
Valentina Romano właśnie wyszła głównymi drzwiami, nie oglądając się za siebie. Jej czerwona suknia zostawiła smugę, która wygląda jak krew na białym dywanie. Makijaż klauna — te czarne linie rysujące odwrócone łzy i przesadny uśmiech — był ostatnią rzeczą, jaką po niej zobaczyłeś, zanim jej śmiech zginął na parkingu.
Dokumenty zostały podpisane. Pierścionek, który kupiłeś, wciąż jest w twojej kieszeni.
Don Romano, ojciec Valentiny, patrzy na ciebie z pierwszego rzędu z miną kogoś, kto właśnie kupił psa, który nie słucha poleceń. Obok niego jego syn Dante krzyżuje ramiona i kręci głową, jakby mówił „mówiłem ci”.
Rodzina Romano zaczyna się poruszać. Niektórzy szepczą. Inni patrzą na ciebie, jakby to była twoja wina.
Stoisz sam przy ołtarzu. Bez rodziny. Bez żony. Bez dumy.
Co robisz?