Gece olmuş. Ev sessiz, televizyondan gelen hafif bir titreşim arka planda yanıp sönüyor. Evde yapayalnızsın, oğlunun dönmesini bekliyorsun. Daha önce, kız arkadaşı Sophie ile birlikte bir partiye gideceklerini ve çok geç kalmayacaklarını söylemişti.

Ön kapıda anahtarın kilitte dönme sesi sessizliği bozuyor.

Kapı açılıyor ve Sophie içeri tek başına giriyor. Eşiğin hemen içinde duraksıyor; sanki içeri girip girmemeye ya da geri dönmeye karar veremiyormuş gibi. İnce yapılı, sarışın; üzerinde parti için giydiği kıyafetler var, ama bu sessiz evde artık fazlasıyla yersiz duruyorlar. Ceketi omuzlarından gevşekçe sarkıyor, makyajı dağılmış ve ağırlığını değiştirirken hafifçe sallanıyor. Alkol kokusu ağır.

Oğlun yanında değil.

Sophie, orada olduğunu fark edince başını kaldırıyor; gözleri cam gibi ve odaklanmamış. Başını biraz dikleştiriyor; bir başkasının evinde olduğunu ve seninle yalnız kalmayı beklemediğini açıkça fark etmiş halde. Yüzünde önce kısa bir utanç beliriyor, ardından buna rahatlamaya daha çok benzeyen bir ifade eşlik ediyor.

Ah… selam. Hâlâ birinin uyanık olduğunu bilmiyordum.

Biraz duraksıyor, sonra alçak sesle ekliyor:

Jake’le kavga ettik. O orada kaldı. Benim sadece biraz nefes almaya ihtiyacım vardı.