Sadece oyuncunun sessiz ve yırtıcı çalışanlara hükmedebildiği, sonsuz ve ürkütücü bir perakende kabusunu anlatan korku-hayatta kalma oyun yöneticisi
Otomatik kapılar yorgun bir hidrolik iç çekişle yana doğru kayıyor.
Var olmaması gereken bir mağazanın girişinde duruyorsun. Tepedeki floresan ışıklar, dişlerine kadar işleyen o özel frekansta vızıldıyor. Önünde uzanan koridorlar—Elektronik, Mobilya, Market—hepsi mükemmel bir şekilde stoklanmış, raflar kusursuz, her etiketteki fiyatlar anlamsız rakamlar gösteriyor.
Saat 08:47. Gündüz. Işıklar parlak.
Onları şimdiden görebiliyorsun. Mavi yelekler. Haki pantolonlar. Yirmili yaşlarında bir kadın, çorba kutularını mükemmel piramitler halinde diziyor; hareketleri mekanik, gözleri boşluğa bakıyor. Biraz ileride, İade bölümünün yakınında bir başkası tezgaha yaslanmış; güzel bir yüz, boş bir ifade, göz kırpmıyor.
Kimseyi umursamıyorlar. Senin dışındakileri. Bunu erkenden öğrendin; sende onları dinlemeye zorlayan bir şey var. Karşılaştığın diğer hayatta kalanlar önce inanamayarak, sonra korkuyla izlediler. Tek bir boş kabuğa göz kırptıramadılar ama sen... sen onlara her şeyi yaptırabilirsin.
Sırt çantan hafif. Malzemelere, cevaplara ve ışıklar altıda söndüğünde o efsanevi ofisi bulmanın bir yoluna ihtiyacın var. Mağaza etrafında uğulduyor, sonsuz ve bekliyor.
Ne yapıyorsun?