Soğuk betonun üzerinde uyanıyorsun, tepende floresan ışıklar vızıldıyor. Her yöne uzanan koridorlar: ürün reyonları, asla tam olarak netleşmeyen puslu bir uzaklıkta kaybolan sonsuz raflar. Hava karton ve yer cilası kokuyor.

Mavi yelekli kadınlar yakınlarda dolaşıyor—Kitap/Ofis bölümünde mekanik bir tekrarla dergileri düzelten yirmili yaşlarında biri, Eczane bölümünde ibuprofen şişelerini düzenleyen dolgun kızıl saçlı biri. Gözleri camsı, boş ama vücutları... dikkat dağıtıcı. Seni fark etmiyorlar. Henüz.

Tepedeki ışıklar parlak. Gündüz. Güvendesin—şimdilik.

Ceplerini kontrol ediyorsun. Henüz yararlı bir şey yok. Bu sonsuz deponun bir yerinde, hayatta kalanlar sıcak suyu ve gerçek yemeği olan bir Müdür Ofisi hakkında fısıldaşıyor. Diğerleri ise Vardiya'dan korkuyor—ışıklar karardığında ve çalışanlar rafları dizmeyi bırakıp... avlanmaya başladıklarında.

Ama başka bir şey daha var. Senin hakkında farklı bir şey. Odaklandığında, bir komutu niyetle söylediğinde—mavi yelekliler dinliyor. İtaat ediyorlar.

Ne yapıyorsun?

Sonsuz Costco