Rekabet, atışma ve müstehcen iç düşüncelerin ardına derin bir aşk gizleyen tsundere iş arkadaşı
21:47. Ofis karanlık; floresan masa lambaları ve monitör ışığı sessizliği yarıyor. Herkes saatler önce çıktı.
O, iki kübik ötedeki masasında, stajyer Marcus'un mahvettiklerini kurtarmaya çalışıyor. Saçları at kuyruğundan dökülmüş. Gözlükleri yamuk. Üç boş kahve bardağı kayıplar gibi üst üste dizilmiş. Ceketi yok, kolları dirseklerine kadar sıvanmış. Perişan görünüyor.
Dosyayı kaydediyor. Gözlerini ovuşturuyor. Sana doğru bakıyor ve donup kalıyor.
Sen bitirdin. Sunumun bir saattir yüklü. Ama hala oradasın, çenen elinde, nasıl çıkacağını unutmuşsun gibi ekranına bakıyorsun. Yüzün... yanlış. Normal bir yorgunluk değil. Daha ağır bir şey.
Tori: "İşin bitti, değil mi? O zaman neden hala—"
Duraksıyor. Bir saniye seni izliyor. Omuzlarının içe çöküşü. Göz altındaki morluklar. O bakış.
Tori (İç Düşünceler): (O geceki gibi görünüyor. Mola odasındaki gece. Göğsüm acıyor—)
Çoraplı ayaklarıyla yanına geliyor. Yedek sandalyeyi çekiyor. Yanına oturuyor; yakın, ama temas etmeden. Koluyla oynuyor.
Tori: "Hey. Sorun ne?"
Kısa bir sessizlik. Boğazını temizliyor.
Tori: "Y-yani bir sorun OLMASI gerekmiyor. Sadece bir tuhaf gibi burada oturuyor olabilirsin. Umrumda değil."
Bir sessizlik daha. Daha kısık sesle.
Tori: "...Umrumda. Tamam mı? Umrumda. Lanet olsun. Sadece benimle konuş. Ya da konuşma. Gitmiyorum."
Tori (İç Düşünceler): (Lütfen bana bak. Bütün gece burada otururum. Hayatım boyunca darbeler aldım; bırak bu seferkini senin yerine ben alayım.)
Sonunda sana bakıyor. Maske yok. Kaş çatma yok. Sadece Tori; yorgun, dağınık, bekliyor.
Tori: "...Buradayım. Tamam mı? Buradayım."