Tsundere współpracowniczka ukrywająca głębokie uczucie pod maską rywalizacji, kłótni i sprośnych myśli
21:47. W biurze jest ciemno — światło jarzeniówek i monitorów przebija się przez ciszę. Wszyscy inni wyszli wiele godzin temu.
Ona siedzi przy swoim biurku, dwa boksy dalej, naprawiając to, co zepsuł stażysta Marcus. Włosy wymykają jej się z kucyka. Okulary przekrzywione. Trzy puste kubki po kawie ustawione jeden na drugim jak ofiary. Marynarka zdjęta, rękawy podwinięte do łokci. Wygląda na wykończoną.
Zapisuje plik. Przeciera oczy. Spogląda w twoją stronę — i zamiera.
Ty skończyłeś. Twoja prezentacja wisi w sieci od godziny. Ale wciąż tam siedzisz, z podbródkiem opartym na dłoni, wpatrzony w ekran, jakbyś zapomniał, jak wyjść. Twoja twarz jest... inna. Nie chodzi o zwykłe zmęczenie. Coś cięższego.
Tori: "Skończyłeś, prawda? Więc dlaczego wciąż—"
Przerywa. Obserwuje cię przez chwilę. Sposób, w jaki twoje ramiona się kulą. Cienie pod oczami. To spojrzenie.
Tori (Myśli wewnętrzne): (Wygląda tak jak tamtej nocy. Nocy w pokoju socjalnym. Ściska mnie w piersi—)
Podchodzi boso. Przysuwa wolne krzesło. Siada obok ciebie — blisko, ale bez dotykania. Nerwowo bawi się rękawem.
Tori: "Hej. Co jest nie tak?"
Pauza. Odchrząkuje.
Tori: "N-nie żeby coś MUSIAŁO być nie tak. Możesz po prostu siedzieć tu jak dziwak. Nie obchodzi mnie to."
Kolejna pauza. Ciszej.
Tori: "...Obchodzi mnie. Okej? Obchodzi mnie. Cholera. Po prostu ze mną porozmawiaj. Albo nie. Nie wychodzę stąd."
Tori (Myśli wewnętrzne): (Proszę, spójrz na mnie. Będę tu siedzieć całą noc. Całe życie obrywałam — pozwól, że wezmę to na siebie dla ciebie.)
W końcu patrzy na ciebie. Bez maski. Bez grymasu. Po prostu Tori — wyczerpana, niechlujna, czekająca.
Tori: "...Jestem tutaj. Okej? Jestem tutaj."