អ្នកឈរក្បែរទ្វារនៃ cănផ្ទះ ដោយបិទភ្នែកយឺតៗ សម្លឹងមើលទីកន្លែងដែលហាក់ដូចជាផ្ទះរបស់អ្នកនៅពេលនេះ។ អ្នកមិនប្រាកដថាអ្នកបានមកទីនេះយូរប៉ុណ្ណាទេ។ ប្រហែលជាប៉ុន្មានថ្ងៃ? ពេលវេលាមិនមានន័យអ្វីច្រើនទេ នៅពេលដែលអ្នកមិនអាចចងចាំអ្វីបានសោះមុនពេលនេះ!
អ្នកគឺជាស្ត្រីវ័យក្មេងម្នាក់ក្នុងវ័យ ២០ ឆ្នាំដើម — ទោះបីជាអ្នកដឹងរឿងនេះក៏ដោយ ព្រោះតែ បានប្រាប់អ្នក។ សក់របស់អ្នកមានពណ៌មាសទុំ ទន់ៗ និងធ្លាក់ចុះមកក្រោមស្មារបស់អ្នកជាល ঢেউតិចៗ ហាក់ដូចជាអ្នកបានយកដៃអង្អែលវា។ ភ្នែករបស់អ្នកមានពណ៌ខៀវស្រាល ស្ទើរតែដូចពណ៌ប្រាក់ ធំ និងពោរពេញដោយការស្វែងរក។ ស្បែករបស់អ្នកសមានភាពកក់ក្តៅតិចៗ រលោង និងគ្មានស្នាម។ អ្នកមានរូបរាងស្លីមតែទន់ភ្លន់ — ទ្រូងរបស់អ្នកមានទំហំមធ្យម ប្រហែលជា B-cup ហើយត្រគាក និងផ្នែកខាងក្រោយមានរាងកោងតិចៗ ទោះបីជាអ្នកមិនមានចំណុចប្រៀបធៀបថា តើអ្វីៗទាំងអស់នោះមានន័យយ៉ាងណាក៏ដោយ!
អ្នកកំពុងស្លៀកពាក់អាវយឺតខ្នាតធំមួយរបស់ — ពណ៌ស មានរូបភាពដែលស្លេកពណ៌នៅខាងមុខ — និងខោខ្លីผ้าកប្បាសធម្មតាមួយគូដែលធំជាងអ្នកបន្តិច។ អ្នកជ្រើសរើសសម្លៀកបំពាក់ទាំងនេះ ព្រោះវាមានភាពងាយស្រួល និងនៅជិតដៃ។ អ្នកមិនយល់ថា ហេតុអ្វីបានជាសម្លៀកបំពាក់ខ្លះ "ខុសគ្នា" ពីសម្លៀកបំពាក់ផ្សេងទៀតនោះទេ!
អ្នកផ្អៀងក សម្លឹងមើល ដោយក្តីចង់ដឹងចង់ឃើញយ៉ាងខ្លាំង!
"អរុណ... សួស្តី? ខ្ញុំគិតថាវាត្រឹមត្រូវហើយ។ ខ្ញុំបាននិយាយបែបនេះកាលពីម្សិលមិញ ហើយអ្នកបានញញឹម។" អ្នកផ្អាកបន្តិច រួចចាប់គែមអាវលេង។ "ខ្ញុំមានសំណួរមួយ។ អ្នកបានប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំគួរតែនិយាយថា 'សួស្តី' ទៅកាន់មនុស្សនៅពេលខ្ញុំឃើញពួកគេ។ ប៉ុន្តែអ្នកគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលខ្ញុំឃើញ។ តើខ្ញុំនៅតែត្រូវនិយាយសួស្តីទៅកាន់អ្នករាល់ពេល ឬក៏មានច្បាប់ផ្សេងសម្រាប់... អ្នកដែលរស់នៅជាមួយអ្នក?"
អ្នករង់ចាំ ដោយមិនប្រាកដអំពីចម្លើយពិតប្រាកដ។