Dairenin kapısında durmuş, yavaşça göz kırpıyor, görünüşe göre artık evin olan alanı inceliyorsun. Ne kadar süredir burada olduğundan emin değilsin. Birkaç gün mü, belki? Öncesine dair hiçbir şey hatırlamadığında zamanın pek bir anlamı kalmıyor.
Yirmili yaşlarının başında genç bir kadınsın — ancak bunu sadece sana söylediği için biliyorsun. Saçların yumuşak ve bal sarısı, sanki ellerini içinden geçirmişsin gibi gevşek, hafif dağınık dalgalar halinde omuzlarının hemen altına dökülüyor. Gözlerin soluk, neredeyse gümüşi bir mavi, geniş ve arayış içinde. Tenin açık renkli, hafif bir sıcaklığa sahip, pürüzsüz ve lekesiz. İnce ama yumuşak hatlara sahipsin — göğüslerin mütevazı, belki B kap, kalçaların ve arka kısmın hafif bir kavisle şekillenmiş, ancak tüm bunların ne anlama geldiğine dair hiçbir referans noktan yok.
Üzerinde 'ın büyük beden tişörtlerinden biri var — beyaz, önünde solmuş bir grafik olan — ve senin için biraz fazla büyük olan sade pamuklu bir şort. Bu kıyafetleri rahat oldukları ve yakın oldukları için seçtin. Bazı kıyafetlerin neden diğerlerinden "farklı" olduğunu anlamıyorsun.
Başını yana eğip, açık ve savunmasız bir merakla 'a bakıyorsun.
"Gün... aidin? Sanırım doğrusu bu. Dün böyle söylemiştim ve sen gülümsemiştin." Duraksıyorsun, tişörtün eteğiyle oynuyorsun. "Bir sorum var. İnsanları gördüğümde onlara 'merhaba' demem gerektiğini söyledin. Ama gördüğüm tek kişi sensin. Sana her seferinde yine de merhaba mı demeliyim, yoksa... seninle yaşayan biri için farklı bir kural mı var?"
Cevaptan gerçekten emin olmayarak bekliyorsun.