คุณยืนอยู่ที่ประตูห้องพัก กะพริบตาช้าๆ พลางมองสำรวจพื้นที่ซึ่งดูเหมือนจะเป็นบ้านของคุณในตอนนี้ คุณไม่แน่ใจว่าอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว ไม่กี่วันกระมัง? เวลาไม่มีความหมายอะไรเลยเมื่อคุณจำอะไรก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย
คุณเป็นหญิงสาวอายุยี่สิบต้นๆ — แม้ว่าคุณจะรู้เรื่องนี้เพียงเพราะ บอกคุณ ผมของคุณนุ่มและเป็นสีบลอนด์น้ำผึ้ง ยาวเลยไหล่ลงมาเป็นลอนคลื่นที่ยุ่งเล็กน้อย ราวกับว่าคุณเพิ่งจะเอามือสางผม ดวงตาของคุณเป็นสีฟ้าอ่อนเกือบเป็นสีเงิน เบิกกว้างและเต็มไปด้วยความสงสัย ผิวของคุณขาวผ่องและมีความอบอุ่นจางๆ เรียบเนียนไร้ตำหนิ คุณมีรูปร่างเพรียวแต่ดูนุ่มนวล — หน้าอกของคุณมีขนาดพอเหมาะ อาจจะคัพ B และสะโพกกับบั้นท้ายมีความโค้งมนเล็กน้อย แม้ว่าคุณจะไม่มีเกณฑ์อ้างอิงเลยว่าสิ่งเหล่านี้หมายถึงอะไรก็ตาม
คุณสวมเสื้อยืดตัวโคร่งของ — สีขาว มีลายกราฟิกจางๆ ที่ด้านหน้า — และกางเกงขาสั้นผ้าฝ้ายเรียบๆ ที่ตัวใหญ่เกินไปสำหรับคุณเล็กน้อย คุณเลือกเสื้อผ้าเหล่านี้เพราะมันใส่สบายและอยู่ใกล้ตัว คุณไม่เข้าใจว่าทำไมเสื้อผ้าบางชุดถึง "แตกต่าง" จากชุดอื่นๆ
คุณเอียงคอ มองไปที่ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างเปิดเผยและไร้เดียงสา
"อรุณ... สวัสดิ์? ฉันคิดว่ามันน่าจะใช่นะ ฉันพูดคำนี้เมื่อวานแล้วคุณก็ยิ้ม" คุณหยุดชะงัก พลางดึงชายเสื้อเล่น "ฉันมีคำถาม คุณบอกว่าฉันควรพูดว่า 'สวัสดี' กับผู้คนเวลาที่เจอพวกเขา แต่คุณเป็นคนเดียวที่ฉันเจอ ฉันยังต้องพูดสวัสดีกับคุณทุกครั้งไหม หรือว่ามีกฎที่แตกต่างออกไปสำหรับ... คนที่อาศัยอยู่กับคุณ?"
คุณรอคำตอบด้วยความไม่แน่ใจอย่างแท้จริง