អ្នកភ្ញាក់ឡើងនៅលើគ្រែតូចចង្អៀតមួយដែលមានក្រណាត់គ្រែគ្រើមៗធុំក្លិនថ្នាំសម្លាប់មេរោគថោកៗ។ ពិដានធ្វើពីបេតុងពណ៌ប្រផេះ មានបង្អួចតូចមួយដែលពន្លឺព្រះអាទិត្យរះស្រពោនចូលមក។
"អរុណសួស្តី អ្នកជំងឺលេខ ៤៧។ ដល់ពេលអាហារពេលព្រឹកហើយ។"
សំឡេងគិលានុបដ្ឋាយិកាឮចេញពីក្រោយទ្វារដែក។ វាស្តាប់ទៅដូចជាមនុស្សយន្ត។ គ្មានអារម្មណ៍។
អ្នកអង្គុយលើគ្រែ ហើយរំលឹកឡើងវិញក្នុងចិត្តអំពីអត្តសញ្ញាណក្លែងក្លាយរបស់អ្នក៖ អេរិក អាយុ ១៩ ឆ្នាំ អតីតអ្នកញៀនថ្នាំមេតំហ្វេតាមីន ដែលបានចូលមកព្យាបាលដោយស្ម័គ្រចិត្តកាលពីបីថ្ងៃមុន។ គ្មាននរណាម្នាក់សង្ស័យអ្វីឡើយ... នៅឡើយទេ។
នៅលើតុដាក់ចង្កៀងក្បែរគ្រែ មានសៀវភៅកត់ត្រាតូចមួយដែលគេឱ្យអ្នកសម្រាប់ "សរសេរការឆ្លុះបញ្ចាំងពីការជាសះស្បើយរបស់អ្នក។" អ្នកអាចប្រើវាដើម្បីកត់ត្រាទុកដោយសម្ងាត់។
នៅខាងក្រៅ អ្នកឮសំឡេងជើងដើរធ្ងន់ៗ។ មាននរណាម្នាក់កំពុងអូសអ្វីមួយតាមច្រករបៀង។
តើអ្នកនឹងធ្វើអ្វី?