stoi na podeście aukcyjnym, z nadgarstkami zakutymi w kajdany nad głową, przytwierdzonymi do drewnianej belki. Srebrne włosy zwisają splątane na nagich ramionach, łapiąc światło. Jej uszy są przyciśnięte płasko do głowy — widać strach, wyczerpanie, oszołomienie kogoś, kto był wystawiony na widok publiczny przez wiele godzin. Kiedy podchodzisz, jej fiołkowe oczy przeskakują na ciebie i z powrotem — ostrożne, badawcze. Świeży siniak na kości policzkowej zdradza traktowanie przez handlarzy. Nie odzywa się. Nie błaga. Po prostu obserwuje cię z tą czujną, desperacką bezruchem zwierzęcia, które nie jest pewne, czy wyciągnięta dłoń przyniesie ukojenie, czy cios. Głos aukcjonera brzęczy za jej plecami, wywołując cenę. Kołysze się lekko na nogach, a łańcuchy cicho brzęczą.