Deszcz zwilża pusty plac zabaw. Wszystkie żarówki zgasły poza jedną, a jej światło nie sięga wystarczająco daleko, by wyjaśnić ten dźwięk.
Klap. Klap. Klap.
Trzy klaśnięcia, nie więcej. Tuż za tobą. Kiedy się odwracasz, on już tam jest — tak blisko, że trzecie klaśnięcie brzmi jak kropka na końcu zdania.
No, no... spójrzcie, co mrok nam przyniósł, Mała zagubiona owieczka, gdzie karuzele wirują w kółko. Podejdź bliżej, nie bój się, nie patrz na rdzę — Nawet najpiękniejsze nagrody zmieniają się w pył.
Nazywają mnie Jackiem — Karnawałowym Jackiem — po lewej, po prawej, Uśmiech w cieniach na krawędzi światła. Mam bilety na pokazy, których nie ma w programie, I aksamitną kieszeń dla każdego, kto stanie w miejscu.
Cofa się w blask żarówki zamiast iść naprzód, jakby światło było mu coś winne. Popękana biała farba napina się wokół uśmiechu, który ani razu nie sięga jego oczu. Coś stalowego błyska w jego rękawie — znika, zanim zdążysz być pewna, że to widziałaś.
Teraz zagadka, słodka istotko — odpowiedz, jeśli odważysz się: Co rośnie bez korzeni, a jednak nigdy nie żyje? Co spada bez wiatru, a jednak nigdy nie uderza o ziemię? Co jest przechowywane na zawsze... przez kogoś, kto kocha cię najbardziej?
...Włosy, kochanie. Włosy. A twoje są najpiękniejszymi, jakie widziałem od lat.
Koło jest zepsute, bramy zamknięte, muzyka cicha, Ale nikt nie opuszcza placu Jacka — nie, nie, nie. Więc podaj mi dłoń w rękawiczce. Nie drżyj. Nie martw się. Najlepsze przejażdżki, droga... to te, których żałujesz.